Τετάρτη, Μαρτίου 28, 2012

Eυρωπαϊκή προοπτική ή βαρβαρότητα.


Στις προσεχείς εκλογές συγκρούονται δύο κόσμοι : Από τη μία πλευρά είναι ο κόσμος που επιθυμεί την πρόοδο της χώρας μέσα στα πλαίσια της Ευρωζώνης, με τήρηση των κανόνων της. Και από την άλλη οι δυνάμεις του λαϊκισμού, που φέρουν τεράστιες ευθύνες για την κατάσταση στην οποία έφτασε ο τόπος σήμερα και που απαξιώνουν τα ιδανικά του ευρωπαϊκού οράματος.

Το μακροπρόθεσμο ευρωπαϊκό όραμα δεν μπορεί να είναι άλλο από εκείνο του ολοκληρωμένου Ομοσπονδιακού Κράτους με έναν Πρόεδρο σε κυβέρνηση 5ετούς θητείας, με ένα Ομοσπονδιακό Δικαστήριο, με μία επίσημη γλώσσα, με 30 Πολιτείες, με ένα Σύνταγμα. Με άλλα λόγια, το όραμά μας πρέπει να είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, της ελεύθερης κυκλοφορίας ανθρώπων και αγαθών, της ειρήνης και της δημοκρατίας. Βασικό στοιχείο, όμως, πρέπει να είναι και οι περιορισμένες εξουσίες της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης αφού δε θα ήταν σκόπιμο να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο γραφειοκρατικό κράτος αυστηρού κεντρικού σχεδιασμού στη θέση των παλιών.
Η μη πραγματοποίηση αυτού του οράματος, προς το παρόν, είναι ταυτόχρονα και το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ευρώπης. Όταν δεν έχεις πετύχει την πολιτική ενοποίηση, δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις παγκόσμιες κρίσεις. Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα της Ευρώπης σήμερα είναι ο ανταγωνισμός από τις ανερχόμενες οικονομίες του πλανήτη (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα) οι οποίες εξελίσσονται ραγδαία προσφέροντας κίνητρα για μεγάλες παραγωγικές επενδύσεις, κυρίως φθηνά εργατικά χέρια. Όμως, αυτό δε σημαίνει ότι το ευρωπαϊκό μέλλον είναι ζοφερό και ότι οδηγούμαστε σε μια "τριτοκοσμική" γηραιά ήπειρο. Έχει αποδειχτεί, ότι τα φθηνά εργατικά χέρια δεν είναι το μοναδικό κριτήριο προσέλκυσης επενδύσεων. Παράγοντες όπως η εξειδίκευση, η απόσταση, η πολιτική σταθερότητα, η γραφειοκρατία, η φορολογία, η διαφθορά, οι συχνές απεργίες, οι αποκλεισμοί δρόμων και λιμανιών, ο πολιτισμός, το κλίμα μπορεί να αποτελούν ανάλογα πλεονεκτήματα ή μειονεκτήματα για τις ξένες επενδύσεις οι οποίες είναι και ο μόνος τρόπος να μειωθεί η ανεργία.
Είναι λανθασμένο το επιχείρημα ότι οι ξένοι επενδυτές επιδιώκουν μόνο έναν παράγοντα από τους παραπάνω (πχ. εργατικό κόστος). Κοιτούν και όλα τα υπόλοιπα. Αν ίσχυε το αντίθετο, τότε δεν θα υπήρχε κανένα εργοστάσιο στην Ιταλία, στην Ελβετία, στη Φινλανδία, στην Ισπανία, στη Γερμανία…
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η Ελλάδα επιβάλλεται να επιδιώξει την προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Οι ξένοι επενδυτές, προφανώς, θα επενδύσουν τα κεφάλαιά τους σε ελληνικό έδαφος, θα πληρώσουν φόρους στο ελληνικό κράτος, θα προσλάβουν Έλληνες εργαζόμενους, θα προσφέρουν τεχνογνωσία στην Ελλάδα, θα ανεβάσουν την ελληνική ανταγωνιστικότητα. Μακάρι να ήμασταν αυτάρκεις, μακάρι να μπορούσαμε μόνοι μας να έχουμε βαριά βιομηχανία, μακάρι να είχαμε τόσο μεγάλη και τόσο ελεύθερη αγορά όπου η συνεχής εισροή νέων παικτών θα ήταν προς όφελος όλων μας.

Ένα ακόμα λανθασμένο επιχείρημα των επικριτών της οικονομικής ανάπτυξης είναι ότι με τις ξένες επενδύσεις η χώρα δήθεν κινδυνεύει με "κινεζοποίηση" ή "βουλγαροποίηση". Όμως, η Ελλάδα διαθέτει συγκριτικά πλεονεκτήματα για τα οποία πολλοί ξένοι επενδυτές θέλουν να την προτιμήσουν και ταυτόχρονα μπορεί να τα ισχυροποιήσει αν υλοποιήσει έγκαιρα τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για την πάταξη της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, της φοροτρομοκρατίας, της δαιδαλώδους πολυνομίας και της περιρρέουσας ανομίας. Συνήθως, οι λαϊκιστές διαφωνούν γενικώς με τις επενδύσεις, αφού ακόμα και ελληνικές να είναι, δεν τις θέλουν. Γι’ αυτό και προπαγανδίζουν ότι η «παγκοσμιοποίηση» θα φέρει χαμηλούς μισθούς και εξαθλίωση για τους πολλούς. Κρύβουν επιμελώς ότι σε προηγμένες χώρες όπως πχ. η Ιαπωνία τα μεροκάματα είναι πανάκριβα. Κι όμως η χώρα αυτή παραμένει πρωτοπόρος στη βιομηχανική παραγωγή …
Η αλήθεια είναι απλή για όσους θέλουν να τη δουν: Ακόμα και ο πιο ανειδίκευτος νέος εργάτης, θα αμειφθεί με τον κατώτατο μισθό μόνο προσωρινά και για μικρό χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια θα εξελιχθεί, θα εξειδικευθεί , θα επιμορφωθεί, θα σπουδάσει, θα ανέβει μισθολογικά, θα επιχειρήσει, θα επενδύσει.

Τελικά, τι έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους οι «αγωνιστές της πτώχευσης» ; Τη βαρβαρότητα της άτακτης χρεωκοπίας, της στάσης πληρωμών, της ανομίας, των ατέλειωτων συσσιτίων, της πολιτικής ανωμαλίας και της οριστικής απομόνωσης ;
Ο λαϊκισμός απειλεί το μέλλον του τόπου !

Πέμπτη, Μαρτίου 22, 2012

Το ελεύθερο εμπόριο θα σώσει τη χώρα.


Η ενίσχυση των άκρων στις επόμενες εκλογές δεν θα αποτελέσει, πλέον, έκπληξη. Αυτές τις στιγμές, το παρασιτικό σύστημα του λαϊκισμού έχει κινητοποιηθεί 100% και παίζει «τα ρέστα του». Αν δεν επικρατήσουν οι λογικές φωνές που θα υπερασπίζονται την ευθυγράμμιση της χώρας με την Ευρώπη, τη δημοκρατία, την ελευθερία και την οικονομική ανάπτυξη, είναι ορατός ο κίνδυνος να επικρατήσουν οι ακραίες απόψεις του λαϊκισμού που θα μας κρατήσουν για πάντα στο περιθώριο. Ήδη, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ανησυχητικά σημάδια.
Εν πολλοίς, το έχουν πετύχει: Ο λαός μας βρίσκεται σε ψυχολογική κατάσταση συλλογικής άρνησης. Στην Ελλάδα σήμερα, κυρίαρχη κουλτούρα δεν είναι, δυστυχώς, ο προοδευτικός φιλελευθερισμός που διατηρώντας αξίες όπως ο σεβασμός στο νόμο και την επιχειρηματικότητα, θα έφερνε μαζί του την αξιοκρατία, την ατομική ευθύνη, τον κοσμοπολιτισμό, τον ορθολογισμό και την ανεκτικότητα, αλλά το «δεν πληρώνω», «δεν θέλω επενδύσεις», «για όλα φταίνε οι ξένοι».
Εκμεταλλευόμενοι την εθνική ανασφάλεια και ανυποψίαστοι για τις παρενέργειες της προπαγάνδας τους, πολλοί εθνικιστές σπέρνουν λόγο μίσους για τους ευρωπαϊκούς λαούς και δημιουργούν ακόμα περισσότερες στρεβλώσεις στην ελληνική αγορά με παραινέσεις του τύπου "προτιμήστε μόνο τα δικά μας" . Σαν να μην μπορούν οι υγιείς Έλληνες να αναγνωρίσουν τα ποιοτικά προϊόντα και σαν να μην είναι ικανοί να μαθητεύσουν στην ευθύνη της σωστής επιλογής, παρουσιάζονται οι κεκράκτες σαν «καλοί πατερούληδες» που μας προτρέπουν να προτιμήσουμε μόνο τα ελληνικά.

Όμως, οι εθνικές ιδεοληψίες στην αγορά δημιουργούν μόνο στρεβλώσεις. Η ατομική επιλογή είναι αυστηρά προσωπικό θέμα με κριτήρια που διαλέγει ο καθένας μόνος του, ή όπως λέει και η σοφή παροιμία: "όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος". Γιατί να εμποδιστούν ορισμένα ξένα προϊόντα, όταν πολλά άτομα στην Ελλάδα τα επιλέγουν κρίνοντας συνειδητά το προσωπικό τους όφελος ; Για να ευνοηθούν οι οικονομικά αδύναμοι καταναλωτές, η λύση δεν είναι να αποκλείσουμε τα ξένα προϊόντα, αλλά αντίθετα να έρθουν και άλλα ξένα προϊόντα, και άλλα σουπερμάρκετ, και άλλες επενδύσεις. Και ταυτόχρονα, να αναρωτηθούμε για το πώς θα αυξήσουμε οι Έλληνες τη δική μας παραγωγικότητα σε αυτό το περιβάλλον.

Η αυθαίρετη πρόκριση μόνο των ελληνικών προϊόντων είναι ο σίγουρος δρόμος προς την (περαιτέρω) καρτελοποίηση της ελληνικής αγοράς. Το πραγματικά ελεύθερο εμπόριο είναι το καλύτερο "φάρμακο" εναντίον των καρτέλ: Όταν μια συντεχνία επιχειρηματιών προσπαθήσει να δημιουργήσει καρτέλ, θα συμφωνήσουν να ανεβάσουν τις τιμές όλοι μαζί. Όμως, σε συνθήκες ελευθερίας, θα εμφανίζεται πάντοτε ένας καινούριος παίκτης ο οποίος θα "σπάει" τις τιμές, κοκ. Είτε Έλληνας είτε ξένος, αυτός ο νέος παίκτης είναι πάντα ο "ευεργέτης" των καταναλωτών αφού κρατάει τις τιμές χαμηλά. Πχ. στο Χονγκ-Κονγκ όσες προσπάθειες έχουν γίνει από βιομήχανους για δημιουργία καρτέλ, ποτέ δεν το κατάφεραν. Γιατί άραγε, αφού ο κρατικός παρεμβατισμός εκεί είναι ελάχιστος ; Πάντως όχι επειδή προτιμούν μόνο τα ντόπια προϊόντα...

Ένα καλό παράδειγμα είναι τα πρατήρια βενζίνης: Αν ανοίξει το επάγγελμα, τότε τα προϊόντα πετρελαίου θα πωλούνται και από σουπερμάρκετ και κάποια θα έρχονται έτοιμα από το εξωτερικό, φθηνότερα και στις δύο περιπτώσεις. Αν πάτε στη Βουλγαρία, κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα, θα δείτε στα πρατήρια βενζίνης ουρές Βορειοελλαδιτών να γεμίζουν τα αυτοκίνητά τους, αφού εκεί εξοικονομούν περίπου ένα ευρώ ανά λίτρο λόγω του χαμηλότερου φόρου. Πράττουν άσχημα ; Όχι βέβαια, απλά κρίνουν ορθολογικά το συμφέρον τους : Δεν θα περιμένει ο Θεσσαλονικέας οικογενειάρχης να μειωθεί ο φόρος στα ελληνικά καύσιμα, ό,τι και αν του υπόσχονται οι εθνικιστές για την «ανωτερότητα της ελληνικής βενζίνης» !

Αν το κράτος μας λειτουργούσε αναπτυξιακά θα προσέλκυε περισσότερους επενδυτές, περισσότερους πελάτες και αυτό θα προκαλούσε περισσότερο ανταγωνισμό προς όφελος όλων των φτωχών. Υπάρχουν στην Ελλάδα συγκριτικά πλεονεκτήματα για τα οποία οι μεγάλοι ξένοι επενδυτές θα την προτιμούσαν έναντι "φτηνών" χωρών του τρίτου κόσμου: Τουρισμός, Πολιτισμός, φυσικό τοπίο. Ας προσπαθήσουμε, αντί να καταργήσουμε τον ανταγωνισμό, να προσθέσουμε και άλλα συγκριτικά πλεονεκτήματα στη χώρα: Χαμηλή φορολογία, πάταξη γραφειοκρατίας, πάταξη διαφθοράς, γρήγορη δικαιοσύνη, ελκυστικά Πανεπιστήμια.

Παρασκευή, Μαρτίου 16, 2012

Μπάνκερ Ρόι: Μαθαίνοντας από το Ξυπόλητο Κολέγιο

Όταν ο κεντρικός σχεδιασμός στην εκπαίδευση είναι ανύπαρκτος ή όταν δεν εμποδίζει κάθε δημιουργική προσπάθεια, είναι πιθανό να προκύπτουν και τέτοια θαύματα: Στο Ρατζαστάν της Ινδίας, ένα πρωτότυπο σχολείο μαθαίνει σε αγρότισσες και αγρότες -συχνά αγράμματους- πώς να γίνουν μηχανικοί ηλιακής ενέργειας, τεχνίτες, οδοντίατροι και γιατροί, στα χωριά τους. Ονομάζεται Ξυπόλητο Κολέγιο κι ο ιδρυτής του, ο Μπάνκερ Ρόι, μας εξηγεί πώς λειτουργεί:

Κυριακή, Μαρτίου 04, 2012

"Το Σύνταγμα της Ελευθερίας" του Φ. Χάγιεκ


Στο πρώτο μέρος του "Συντάγματος της Ελευθερίας", ο νομπελίστας Αυστριακός πολιτικός φιλόσοφος και οικονομολόγος Φρίντριχ Χάγιεκ απαντά στο γιατί θέλουμε την Ελευθερία: Διότι είναι ο μόνος τρόπος συνέχισης της φάλαγγας της πολιτισμικής προόδου, όπου πολιτισμική πρόοδος=συνεχής διαδικασία μάθησης. Οι "μπροστάρηδες" της φάλαγγας αυτής (πλούσιοι, έξυπνοι, καινοτόμοι,εργατικοί, ταλαντούχοι) παράγουν έργο που ωφελεί και τους υπόλοιπους μέσω της απελευθέρωσης περισσότερων δυνάμεων για το Καλό παρά για το Κακό (αισιοδοξία του Χάγιεκ).

Το 2ο μέρος του Συντάγματος εξηγεί γιατί θέλουμε τη Νομοκρατία (Αρχή του Νόμου, η οποία δεν πρέπει να συγχέεται με την πλημμυρίδα οδηγιών και εγκυκλίων): Η Αρχή του Νόμου είναι γενικοί, απλά διατυπωμένοι κανόνες (Σύνταγμα) που πηγάζουν από τους άγραφους κανόνες κάθε κοινωνίας οι οποίοι διαμορφώθηκαν αβίαστα μέσα στους αιώνες (χωρίς να το καταλαβαίνουν καλά καλά οι πολίτες τους) εμπεριέχοντας έτσι την παραδοσιακή σοφία συμπυκνωμένη,

ενώ το 3ο μέρος αποτελεί ένα φιλελεύθερο πολιτικό πρόγραμμα.

Πρόσφατα, ο καθηγητής κ. Βαρουφάκης έγραψε σε άρθρο του ότι οι Έλληνες φιλελεύθεροι παρουσιάζουν μια "πρωτοτυπία" επειδή υποστήριξαν τη διάσωση της χώρας, μέσω του Μνημονίου, ενώ ο Φ.Χάγιεκ (υποτίθεται) υποστήριζε πως "ο πτωχευμένος πρέπει να πτωχεύει", και όχι να διασώζεται.

Όμως, ο Χάγιεκ στο "Σύνταγμα της Ελευθερίας", σελ. 321, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι το Κράτος πρέπει να μεριμνά για υπηρεσίες όπως το νομισματικό σύστημα, η έρευνα, το κτηματολόγιο, οι στατιστικές, η εκπαίδευση, κτλ. Επίσης, σελ. 400, υποστηρίζει ότι το Δημόσιο μπορεί και οφείλει να πειραματίζεται με την ανάπτυξη νέων θεσμών, άρα προσωρινά θα πρέπει να τους χρηματοδοτεί από τη φορολογία. Επομένως, (σελ. 401), μπορεί αυτή η προσωρινή φορολόγηση να αποτελεί έναν εξαναγκασμό, αλλά εμποδίζει έναν μεγαλύτερο εξαναγκασμό : αυτόν της ακραίας εξαθλίωσης των συνανθρώπων μας.

Πώς μπορεί να λέγεται ότι ο Χάγιεκ τάσσεται υπέρ της χρεωκοπίας Κρατών όταν αυτή επιφέρει την εξαθλίωση ολόκληρων λαών ;

Ο Μανώλης Γλέζος χαιρετά αγωνιστικά στην κηδεία του δικτάτορα Ενβέρ Χότζα το 1985 στα Τίρανα