Κυριακή, Αυγούστου 21, 2011

Αυτονομία, ανταγωνισμός και αξιοκρατία στο δημόσιο τομέα.



Ο ανταγωνισμός είναι ένα εγγενές ανθρώπινο χαρακτηριστικό που το συναντούμε σε όλα ανεξαιρέτως τα περιβάλλοντα. Αν δεν διοχετευτεί δημιουργικά, ευτελίζεται σε προσωπική αντιπαράθεση, παραβατική συμπεριφορά, αντικοινωνικότητα, κτλ. Ο Φ. Ντοστογιέφσκι στους «Δαιμονισμένους» περιγράφει άριστα το νοσηρό ανταγωνισμό μέσα σε συλλογικότητες παρουσιάζοντας τον παρασιτισμό, την αγένεια, την επίδειξη, την κολακεία και άλλες στρεβλώσεις στην κοινωνία της προσοβιετικής Ρωσίας.
Η μεγαλύτερη συνεισφορά του δημοκρατικού καπιταλισμού στην ανθρωπότητα είναι οι ανταγωνιστικές οικονομικές δομές μέσω της ελεύθερης νόμιμης δράσης όπου τα ατομικά ταλέντα ανταγωνίζονται με σκοπό το κέρδος. Έτσι, τα δημιουργικά άτομα αποκομίζουν κέρδη και αυτό τους επιτρέπει στην υπόλοιπη ζωή τους να ζουν ως κοινωνικοί άνθρωποι και όχι ως παράσιτα. Δεν είναι τυχαίο ότι στις ελεύθερες κοινωνίες του ώριμου καπιταλισμού βρίσκει κανείς τους πιο ποικίλους ανθρώπινους τύπους: Δίπλα στους επιχειρηματίες, τους τυχοδιώκτες, τους αποφασιστικούς και τους σκληρούς στοχοθέτες, υπάρχουν οι ρομαντικοί, οι εκκεντρικοί, οι εθελοντές, οι στοχαστές, οι φιλόσοφοι, οι ακτιβιστές, οι ονειροπόλοι. Τα διαφορετικά άτομα δε φυλακίζονται σε έναν ιδεατό τύπο και η αναγνώριση του πρωτείου τους αναδεικνύει τις πιο ποικίλες προσωπικότητες.
Σε μια τέτοια κοινωνία, οι δημόσιες υπηρεσίες δεν μπορούν να «ζουν στον κόσμο τους». Θα πρέπει να ανταγωνίζονται η μια με την άλλη καθώς και ιδιωτικές επιχειρήσεις εξουσιοδοτημένες από το κράτος να παρέχουν ίδιες υπηρεσίες. Το μοντέλο των Κέντρων Τεχνικού Ελέγχου Οχημάτων (ΚΤΕΟ) αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ενώ παλιότερα υπήρχαν τέτοια κέντρα μόνο δημόσια, στις κατά τόπους Νομαρχίες, εδώ και μερικά χρόνια η υπηρεσία «άνοιξε» και σήμερα στη χώρα μας λειτουργούν περίπου 50 δημόσια και 150 ιδιωτικά ΚΤΕΟ, ενώ έχουν κατατεθεί αιτήσεις για τη λειτουργία άλλων 50 ιδιωτικών μονάδων. Δημιουργήθηκε μία καινούρια αγορά, με περισσότερες θέσεις εργασίας και με άριστη εξυπηρέτηση που βασίζεται στην ελεύθερη επιλογή των καταναλωτών-οδηγών οχημάτων.
Ο στόχος στις απελευθερωμένες πλέον υπηρεσίες θα είναι η βελτίωση της ποιότητας με σκοπό την καλύτερη χρηματοδότησή τους και οι εργαζόμενοι σε αυτές θα ξεφύγουν από υποδεέστερες μορφές ανταγωνισμού που ενδεχομένως βίωναν εντός των υπηρεσιών τους μην έχοντας πού αλλού να τον διοχετεύσουν. Κάθε κατάστημα ή υποκατάστημα της δημόσιας ή ιδιωτικής υπηρεσίας θα πρέπει να ανταμείβεται ανάλογα με τα επιτεύγματά του. Αυτό σημαίνει ότι θα χρηματοδοτείται κατά κεφαλήν, σύμφωνα με τον αριθμό των πολιτών που το προτιμούν για τις υπηρεσίες που προσφέρει. Με την κατάργηση των γεωγραφικών περιορισμών, κάθε πολίτης θα μπορεί να εξυπηρετηθεί από οποιαδήποτε υπηρεσία ανεξαρτήτως τόπου. Θα επιλέγει ελεύθερα γιατρούς του ΙΚΑ ή του Δημοσίου, Εφορίες, Πολεοδομίες, κλπ. Ακόμα και σχολεία για τα παιδιά του. Έτσι, θα επιβραβεύει την υπηρεσία ή θα την τιμωρεί στερώντας της λειτουργικά έξοδα (μισθούς και πάγια). Η καθημερινότητα στο χώρο εργασίας των δημοσίων υπαλλήλων αποκτά έτσι άλλο ενδιαφέρον και βιώνουν την επαγγελματική τους ζωή σαν μία συνεχή διαδικασία μάθησης και αυτοβελτίωσης.
Οι προϊστάμενοι των υπηρεσιών θα πρέπει να έχουν αυξημένη αυτονομία έτσι ώστε να έχουν τη δυνατότητα να δουλέψουν με τους συνεργάτες της προτίμησής τους. Δεν είναι δυνατό στον 21ο αιώνα να χρησιμοποιούμε στην Ελλάδα «πίνακες προσλήψεων» και ο επικεφαλής μιας υπηρεσίας να «καπελώνεται» από εργαζομένους τους οποίους ουδέποτε θα επέλεγε ο ίδιος. Επιπλέον, θα πρέπει να λειτουργεί ως μάνατζερ, δηλαδή να μπορεί να επιβραβεύει τους παραγωγικούς και ικανούς υπαλλήλους και να προσφέρει όραμα και κίνητρα ακόμα και στους μέτριους.
Η έρευνα διαπιστώνει ότι η ανάγκη για συνεχή επαγγελματική ανάπτυξη όλων μας ολοένα θα μεγαλώνει. Οι επιστημονικές και τεχνολογικές πληροφορίες τώρα διπλασιάζονται κάθε 3 χρόνια περίπου και ο καθένας μας είναι πιθανό να αλλάξει σταδιοδρομία ή επάγγελμα περίπου 5 έως 7 φορές κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής ζωής του. Έτσι, η μονιμότητα και η επανάπαυση δεν μπορούν να αποτελούν πρότυπα για τη ζωή ενός φυσιολογικού εργαζομένου. Οδηγούν στην καλύτερη περίπτωση σε διανοητικό «λήθαργο», σε αδιαφορία, σε πλήξη και σε περιθωριοποίηση, ενώ στη χειρότερη οδηγούν σε καταστάσεις σαν και εκείνες που περιγράφει η γνωστή κινηματογραφική ταινία «Κυνόδοντας»: σε πατερναλισμό, σε εσωστρέφεια, σε παρακμή, σε αναπηρία.
Οι οπαδοί της μονιμότητας αυτοαποκαλούνται προοδευτικοί, προτείνουν όμως ένα σύστημα που χαρακτηρίζεται από την προσήλωση στη ρουτίνα και την αντίσταση στην ανανέωση κάθε είδους. Αυτοαποκαλούνται εξεγερμένοι, ενώ επιδιώκουν την παντοδυναμία του κράτους. Υπόσχονται την τέλεια κοινωνία, αλλά σχεδιάζουν να μετατρέψουν τον κόσμο σε μια γιγάντια, μη ανταγωνιστική, δημόσια υπηρεσία. Αυτή είναι η δελεαστική ουτοπία και ο ευγενής σκοπός για τον οποίο θα πρέπει να αγωνιστούμε ;

Σάββατο, Αυγούστου 20, 2011

Ο Χανς Ρόσλινγκ αποκαλύπτει νέες ιδέες για την έξοδο από τη φτώχεια.

Ο ερευνητής Χανς Ρόσλινγκ χρησιμοποιεί τα φοβερά του εργαλεία ανάλυσης δεδομένων για να δείξει πώς οι χώρες βγάζουν τον εαυτό τους από τη φτώχεια. Παρουσιάζει την "Οδό των Δολλαρίων", συγκρίνοντας νοικοκυριά διαφορετικών επιπέδων εισοδήματος από όλον τον κόσμο. Υποστηρίζει ότι η οικονομική ανάπτυξη είναι το σημαντικότερο μέσο για την ευημερία, αλλά ο πολιτισμός είναι ο σημαντικότερος στόχος. Και στο τέλος κάνει κάτι πραγματικά απίστευτο.

Πέμπτη, Αυγούστου 18, 2011

Η απολογία του Χάουαρντ Ρόαρκ.

Από το σημείο 8.45" του πρώτου βίντεο (επάνω) μπορείτε να δείτε την απολογία του Χάουαρντ Ρόαρκ στο αριστούργημα της Άυν Ραντ, "The Fountainhead" (Κοντά στον ουρανό). O αρχιτέκτονας Χ. Ρόαρκ κατηγορείται γιατί ανατίναξε ένα κτήριο επειδή δε χτίστηκε σύμφωνα με τις οδηγίες του. Η απολογία του αποτελεί την περίληψη της φιλοσοφίας της Άυν Ραντ, του Αντικειμενισμού, σύμφωνα με την οποία το άτομο δημιουργεί σύμφωνα με το ταλέντο του και όχι σύμφωνα με τις επιταγές της κοινωνίας. Συνεχίζεται και ολοκληρώνεται στο δεύτερο βίντεο (κάτω):



Στέλιος Ράμφος: Ήρθε η ώρα να απελευθερωθούμε από τους εαυτούς μας !

Στέλιος Ράμφος: Η ζωή ζει με τα λάθη της, ενώ τα άτομα, με τις δυνατότητές τους. Μία συνέντευξη του Στέλιου Ράμφου, τον Μάρτιο του 2011 στο Κρήτη TV, με φιλοσοφικές, πολιτισμικές, και ψυχολογικές προεκτάσεις, σχετικά με τα ψυχικά ριζώματα του Νεοέλληνα στην προοπτική εντάξεώς του στην Ευρωπαϊκή πραγματικότητα.



Stelios Ramfos: Life lives with its mistakes while individuals, in their capabilities. from George Yiannis on Vimeo.

Σάββατο, Αυγούστου 13, 2011

Κεν Ρόμπινσον: Το σχολείο σκοτώνει τη δημιουργικότητα !

Ο Σερ Κεν Ρόμπινσον κάνει μια διασκεδαστική πρόταση για τη δημιουργία ενός εκπαιδευτικού συστήματος που να γαλουχεί (αντί να υπονομεύει) τη δημιουργικότητα.




O Σουγκάτα Μίτρα μας δείχνει πώς τα παιδιά αυτοδιδάσκονται.

Μιλώντας στο LIFT 2007, ο Σουγκάτα Μίτρα, είχε παρουσιάσει το πείραμά του με τίτλο: Τρύπα στον Τοίχο. Μικρά παιδιά σε αυτό το πείραμα, έμαθαν να χρησιμοποιούν ηλεκτρονικό υπολογιστή από μόνα τους και δίδαξαν ταυτόχρονα και άλλα παιδιά. Σήμερα αναρωτιέται: Τι άλλο μπορούν άραγε να αυτοδιδαχθούν; Και ονομάζει το συνολικό αποτέλεσμα της εξαετούς ερευνάς του: Εξωδογματική.




Πέμπτη, Αυγούστου 11, 2011

Αντόρα Σβίτακ : Τι μπορούν να μάθουν οι μεγάλοι από τα παιδιά.

Το παιδί θαύμα, η Αντόρα Σβίτακ, λέει πως ο κόσμος χρειάζεται "παιδαριώδη" σκέψη: τολμηρές ιδέες, τρελή φαντασία και κυρίως αισιοδοξία. Τα μεγάλα όνειρα των παιδιών αξίζουν μεγάλες προσδοκίες, λέει, ξεκινώντας από την ίδια προθυμία των ενηλίκων να μάθουν από τα παιδιά ίση με την προθυμία να τα διδάσκουν :




Άλι Καρ-Τσέλμαν: Χρησιμοποιώντας τα παιχνίδια για να τονώσουμε το ενδιαφέρον των αγοριών για τη μάθηση.