Τετάρτη, Δεκεμβρίου 28, 2011

Ωρωπός, 21ος αιώνας: Με τριτοκοσμική σήμανση πορευόμαστε προς το 2012.

Με αυτές τις πινακίδες θα κυκλοφορούμε και το 2012 ; Καλά οι ντόπιοι, αλλά αν κανένας ταλαίπωρος επισκέπτης θέλει να δει το όνομα κάποιου δρόμου ή αν δεν μπορεί να μαντέψει ότι σε μια διασταύρωση υπάρχει STOP, τι θα κάνει ;








Πέμπτη, Δεκεμβρίου 22, 2011

Kλειστός ο δρόμος για τους πεζούς προς το Δημοτικό Σχολείο Χαλκουτσίου.

Η ανεπάρκεια της αντιπλημμυρικής προστασίας του Δήμου Ωρωπού αποδεικνύεται με κραυγαλέο τρόπο και στην περίπτωση που αυτή εμποδίζει τους μικρούς μαθητές να πάνε στο σχολείο τους. Η Λεωφόρος Χαλκουτσίου, λίγο πριν το Δημοτικό Σχολείο, γίνεται απροσπέλαστη για τους πεζούς μετά από κάθε νεροποντή, όπως συνέβη και σήμερα, 22/12/2011. Έτσι, όποιος μαθητής επιχειρήσει να πάει στο σχολείο του χωρίς να διαθέτουν οι γονείς του αυτοκίνητο πρέπει να έχει μαζί του και τα βατραχοπέδιλά του για κάθε ενδεχόμενο ! Οι παρακάτω εικόνες μιλούν από μόνες τους :



Πέμπτη, Δεκεμβρίου 01, 2011

Βιβλιοπαρουσίαση: "Outliers"



Η Φιλελεύθερη Βιβλιοθήκη σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου του Malcolm Gladwell «OUTLIERS», η οποία θα πραγματοποιηθεί από τον κ.Αλέξανδρο Ηλιόπουλο, επιχειρηματία στα κοινωνικά δίκτυα, αρθρογράφο και ιδρυτή του Liberal’s Café, τo Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011 και ώρα 7μμ στα γραφεία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (Πανεπιστημίου 64, 7ος όροφος, είσοδος από τη στοά).

Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε τους επιτυχημένους ανθρώπους έχουμε εστιάσει πολύ στην ευφυϊα τους, τη φιλοδοξία τους και τα προσωπικά χαρακτηριστικά τους. Αντιθέτως, ο Malcolm Gladwell ισχυρίζεται πως πρέπει να παρατηρήσουμε το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο δραστηριοποιούνται, την κουλτούρα τους και τη γενιά στην οποία ανήκουν. Στο βιβλίο ο Gladwell αποκαλύπτει τι κοινό έχει ο Bill Gates με τους Beatles, γιατί δεν ξέρετε πολλά για τον πιο έξυπνο άνθρωπο στον κόσμο, γιατί σχεδόν κανένας σταρ του Ice Hockey δεν γεννιέται το φθινόπωρο και πώς ο τόπος γέννησης των πιλότων αεροσκαφών παίζει ρόλο σε αεροπορικά δυστυχήματα.

Οι ζωές των Outliers – άνθρωποι με επιτυχίες που ξεπερνούν τη συνηθισμένη εμπειρία – ακολουθούν μια παράξενη και απροσδόκητη λογική και ένα «σχέδιο» για τον δρόμο προς την επιτυχία, το οποίο αποκαλύπτει ο Gladwell σε αυτό το καταπληκτικό βιβλίο.


Πληροφορίες και δανεισμοί βιβλίων στο τηλ.:
0030.697.66.43.850

Δευτέρα, Νοεμβρίου 28, 2011

ΝΑΙ στην προμήθεια φαγητού των παιδικών σταθμών από εταιρείες catering.



Η λύση της σίτισης στους δημοτικούς σταθμούς του Δήμου Ωρωπού από εταιρείες έτοιμου φαγητού (catering) έφεραν στην επιφάνεια μια σειρά ενδιαφέροντα ζητήματα, από την καχυποψία κάποιων συμπολιτών μας προς την ελεύθερη οικονομία μέχρι την πολιτική βούληση και εφαρμογή σωστών λύσεων ανεξάρτητα από το πολιτικό κόστος.

Είναι γνωστό ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου η επιχειρηματικότητα έχει δαιμονοποιηθεί. Δεκαετίες ανέξοδου κρατισμού εγκαθίδρυσαν στη χώρα τη νοοτροπία της παροχής των πάντων από τον κρατικό Λεβιάθαν μέσω διορισμών ή μέσω επιδοτήσεων ως τη μόνη θεμιτή αναπτυξιακή πρόταση. Μέσα σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες, κάποιοι συμπολίτες μας επέλεξαν έναν άλλο τρόπο ζωής: Προτίμησαν να γίνουν επιχειρηματίες και να εκμεταλλεύονται οι ίδιοι το προϊόν του μόχθου τους. Το γεγονός ότι συνεχίζουν ακόμα να επιβιώνουν μέσα στον πόλεμο της φοροεπιδρομής και της συκοφαντίας που υφίστανται αποδεικνύει ότι έχουν τεράστια ψυχικά αποθέματα και ότι είναι άξιοι συγχαρητηρίων. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν και οι εταιρείες έτοιμου φαγητού. Όσο και αν πληρούν όλες τις διατροφικές και υγειονομικές προδιαγραφές, όσο και αν ο ανταγωνισμός τους έχει οδηγήσει στο να μειώσουν δραματικά τις τιμές, όσο και αν η ποιότητα του προϊόντος τους είναι άριστη, ποτέ δε θα γίνουν αποδεκτοί από τους πολλούς επειδή είναι «ιδιώτες», όχι με την αρχαιοελληνική έννοια, αλλά με τη σημερινή, δηλ. επιχειρηματίες άρα «ανάλγητοι», «φιλοχρήματοι» και «νεοφιλελεύθεροι». Θα νόμιζε κανείς ότι δεν ενδιαφερόμαστε για την ποιότητα και την τιμή του προϊόντος τους, αλλά για το χαρακτήρα τους, για την προσωπική τους αξία. Έτσι , φαίνεται να προτιμούν κάποιοι τη σίτιση των παιδιών των παιδικών σταθμών από μάγειρες ή μαγείρισσες διορισμένους από το Δήμο. Είναι η παραπάνω νοοτροπία που αναφέραμε, αλλά που περιλαμβάνει και πολλές αντιφάσεις: Πώς γίνεται να έχει κανείς περισσότερη εμπιστοσύνη στο δημόσιο μάγειρα και όχι στον ιδιώτη ; Ποια υπηρεσία στην Ελλάδα αποδείχτηκε ότι λειτουργεί καλύτερα από δημοσίους υπαλλήλους και όχι από επιχειρηματίες ; Ποια είναι τα πλεονεκτήματα του δημόσιου μονοπωλίου που προτιμούν και σε ποιες άλλες εποχές και χώρες παραπέμπουν ; Πώς γίνεται να δηλώνουμε ότι η «ξένη» εταιρεία θα πάρει τα λεφτά του Δήμου μας ενώ σε εκατοντάδες Ωρωπιώτες που δουλεύουν σε γειτονικούς Δήμους δεν τολμάμε να πούμε το ίδιο ;

Ευτυχώς, η Δημοτική Αρχή και συγκεκριμένα το αρμόδιο Ν.Π.Δ.Δ. δεν υπολόγισαν το πολιτικό κόστος. Ανατέθηκε η σίτιση των παιδιών στη μειοδότρια εταιρεία catering «Cardiofit» με σύμβαση τεσσάρων μηνών για 155 μερίδες ημερησίως και με πολύ μικρό κόστος. Μετά την παρέλευση του τετράμηνου η εταιρεία θα αξιολογηθεί για τις υπηρεσίες της και η ενδεχόμενη νέα σύμβαση μπορεί να είναι και πάλι προσωρινή. Με τις φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν και με την πρωτοβουλία της κ. Κοντογιάννη για επίσκεψη των γονέων στις εγκαταστάσεις της εταιρείας ξεπεράστηκαν οι περισσότερες επιφυλάξεις αφού όλοι είδαν την παρεξήγηση στην οποία είχαν πέσει και τη λάθος εντύπωση που τους είχε δοθεί για τις εταιρείες catering.

Τίθεται, δικαίως, το ερώτημα της τύχης των υπαρχόντων μαγείρων του Δήμου. Όμως, η μία μαγείρισσα συνταξιοδοτήθηκε ενώ οι άλλες δύο βρίσκονται κοντά στη συνταξιοδότηση. Μια ανθρώπινη πολιτική θα μπορούσε να εξασφαλίσει την ικανοποιητική συνύπαρξη του υπάρχοντος προσωπικού με την εταιρεία έτοιμου φαγητού είτε μέσω κάποιας αλλαγής αρμοδιοτήτων , είτε ικανοποιητικής πρόωρης συνταξιοδότησης με τήρηση όλων των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων. Σε κάθε περίπτωση, η αναδιάρθρωση της λειτουργίας των παιδικών σταθμών θα πρέπει να λάβει υπόψη της τη μέγιστη ανάγκη για οικονομική ανάπτυξη, την παροχή πολλών εναλλακτικών επιλογών για την παροχή φαγητού, τη συμμετοχή των γονέων στην αξιολόγηση των προσφορών και την εξοικονόμηση των χρημάτων των φορολογουμένων.

H τροφοδοσία με έτοιμο φαγητό των παιδικών σταθμών μπορεί να αποτελέσει μία όαση ποιότητας όχι μόνο στο Δήμο μας αλλά και γενικότερα στην έρημο της κυρίαρχης ελληνικής κουλτούρας του λαϊκισμού και της αναξιοκρατίας. Διότι οι εταιρείες θα είναι πιθανό να χάσουν τη δουλειά τους αν δεν την κάνουν καλά, σε αντίθεση με μόνιμους υπαλλήλους που δεν αξιολογήθηκαν ποτέ τους.

Σάββατο, Νοεμβρίου 19, 2011

Ο Daniel Goleman για τη συμπόνοια.











Ο Daniel Goleman, συγγραφέας της "Συναισθηματικής Νοημοσύνης", μιλάει για τη συμπόνοια, για την "Κοινωνική Νοημοσύνη" μέσω των "καθρεφτικών" νευρώνων, την τελειοποίηση των καταναλωτικών επιλογών και για την αισιοδοξία του ως προς την ανθρώπινη ενσυναίσθηση.

Τρίτη, Νοεμβρίου 15, 2011

Από τη γενιά του Πολυτεχνείου στη γενιά του Μνημονίου.





Η γενιά του Πολυτεχνείου διεκδίκησε, πριν τριάντα οκτώ χρόνια, «ψωμί, παιδεία,ελευθερία».

Σήμερα, η "γενιά του Μνημονίου" καλείται να κάνει τη δική της επανάσταση, στηρίζοντας το Μνημόνιο και διεκδικώντας σθεναρά το ψωμί, την παιδεία και την ελευθερία που ακόμα στερείται.

Το σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία», στάθηκε αρκετό για να επαναφέρει την Ελλάδα σε τροχιά εκδημοκρατισμού, η ισχύς του όμως δεν άργησε να εξασθενήσει και να μετατραπεί από αίτημα μιας ολόκληρης γενιάς σε εργαλείο λαϊκισμού και αναξιοκρατίας.

Σήμερα, η γενιά της μεταπολίτευσης παραδίδει σε κάθε Έλληνα πολίτη ένα χρέος 50.000 ευρώ. Και μαζί με αυτό μια Ελλάδα χρεοκοπημένη, με απαξιωμένο σύστημα παιδείας και κατεστραμμένη οικονομία.

Το Μνημόνιο, με τις αλλαγές που προωθεί, αποκαθιστά μερικώς την οικονομική ελευθερία και απελευθερώνει τον τόπο από στρεβλώσεις και ανισορροπίες δεκαετιών. Απαιτούνται όμως πολλά περισσότερα, μεταξύ των οποίων και η υλοποίηση ενός νέου υγιούς αναπτυξιακού μοντέλου.

Κυριακή, Νοεμβρίου 13, 2011

Το 4ο Συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

Watch live streaming video from greekliberals at livestream.com


Πραγματοποιήθηκε σήμερα 12 Νοεμβρίου 2011, σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, το 4ο τακτικό Συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

Σε στρογγυλό τραπέζι με θέμα : ‘’Η ανάγκη για ένα μέτωπο ορθολογισμού και μεταρρυθμίσεων απέναντι στη κρίση’’ με τη συμμετοχή των

Γιώργου Χατζημαρκάκη ευρωβουλευτή Γερμανικού Φιλελεύθερου Κόμματος (FDP)

Θόδωρου Σκυλακάκη ευρωβουλευτή Δημοκρατικής Συμμαχίας,

Τάσου Αβραντίνη αντιπροέδρου της Δράσης,

Θάνου Τζήμερου (Δημιουργία Ξανά!),

Ιπποκράτη Χατζηαγγελίδη (Δημοκρατικοί) ,

Νάσου Παπαχριστόδουλου αντιπροέδρου της Φιλελεύθερης Συμμαχίας,

και συντονιστή το δημοσιογράφο Πάσχο Μανδραβέλη,

αναδείχθηκε η ανάγκη για τη σύγκλιση και τη συνεργασία των δυνάμεων που ενδιαφέρονται για τη θεσμική αναγέννηση και τη διασφάλιση της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας.

Μέσα σε ιδιαίτερα θετικό κλίμα μεταξύ των δυνάμεων του χώρου με μεγάλη και ενεργή συμμετοχή του κοινού, εκφράστηκε από όλους η επιθυμία και η διάθεση συσπείρωσης ενόψει εκλογών.

Το Συνέδριο ολοκλήρωσε τις εργασίες του με την εκλογή νέας Συντονιστικής Επιτροπής.

Η Συντονιστική Επιτροπή σε συνεδρίασή της συγκροτήθηκε σε σώμα ως εξής:

Γρηγόρης Βαλλιανάτος, Πρόεδρος

Στρατής Κατάκος, Αντιπρόεδρος

Νίκος Χαραλάμπους, Γενικός Γραμματέας

Μάκης Σπυράτος, Οικονομικός Υπεύθυνος

Νάσος Παπαχριστόδουλος, μέλος ΣΕ

Κώστας Κουκόπουλος, μέλος ΣΕ

Σπύρος Ντόβας, μέλος ΣΕ



Email: press@greekliberals.net

Κυριακή, Νοεμβρίου 06, 2011

Ανοιχτή επιστολή στη Μέρκελ.



(του Θάνου Τζήμερου, από το http://www.capital.gr/stoupas/Article.aspx?id=1307978)

Εξοχότατη,


σας ευχαριστούμε για τις προσπάθειες που κάνετε να προσφέρετε αίμα στην Ελλάδα, για να βγει από την εντατική, αλλά, όπως διαπιστώνετε κάθε μέρα, δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα η αιμορραγία: το διεφθαρμένο, σπάταλο, και εχθρικό σε κάθε προσπάθεια παραγωγής, κράτος. Αν δεν έχετε βρεθεί σε ελληνική υπηρεσία ζητώντας ένα οποιοδήποτε πιστοποιητικό δεν μπορείτε να φανταστείτε ούτε τον βαθμό της διαφθοράς ούτε την έκταση του παραλογισμού αυτού του καφκικού μηχανισμού. Το κράτος αυτό που αποτελείται κατά κύριο λόγο από τους πρώην αφισοκολλητές των δύο κομμάτων τρώει, όπως ο γύπας στην τραγωδία του Αισχύλου «Προμηθέας Δεσμώτης», τα σπλάχνα του παραγωγικού δυναμικού αυτής της χώρας.

Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι υπάρχουν δύο Ελλάδες: Ελλάδα δεν είναι μόνο οι απατεώνες πολιτικοί και οι γραφειοκράτες που μας έχουν κάνει να ντρεπόμαστε για τη χώρα μας. Η Ελλάδα έχει ένα τεράστιο δυναμικό ευφυών, δημιουργικών, εργατικών και ηθικών ανθρώπων που στραγγαλίζονται κάθε μέρα από την κομματική μαφία. Αν στην Ιταλία η Μαφία έχει συναλλαγές με το κράτος, στην Ελλάδα, Μαφία είναι το ίδιο το κράτος! Όλα αυτά τα χρόνια, οι πολιτικοί σε συνεργασία με τους εργολάβους δημοσίων έργων που είναι παράλληλα ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, κλέβουν ασύστολα τις επιδοτήσεις της Ε.Ε. και τους φόρους όσων Ελλήνων δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν, ενώ προσφέρουν εξοργιστική ασυλία σε κάθε γκάγκστερ του συναφιού τους.

Τι θα κάνατε εσείς αν ακούγατε τον εφοριακό που ήρθε στην επιχείρησή σας για έλεγχο και τα βρήκε όλα άψογα, να σας λέει ότι είναι αδύνατον να γυρίσει στην εφορία με «άδεια χέρια» και ότι πρέπει οπωσδήποτε να γράψει πρόστιμο και να πάρει κι αυτός τη μίζα του; Κι όμως, υπάρχουν πολλοί πρώην δημόσιοι υπάλληλοι που παραιτήθηκαν γιατί δεν άντεχαν να περνούν όλη τη ζωή τους σε ένα γραφείο χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτε, παρά μόνο ρουσφέτια διορισμών και παρανομιών με την ευλογία του πολιτικού τους προϊσταμένου!

Δεν υπάρχει ούτε ένας τομέας σήμερα στην Ελλάδα που να θυμίζει δυτικοευρωπαϊκή χώρα. Η Παιδεία, το μέλλον κάθε χώρας είναι πεδίο αισχρής συναλλαγής καθώς οι φοιτητές με νόμο του Ανδρέα Παπανδρέου που μόλις τώρα καταργήθηκε, ψήφιζαν για τους Πρυτάνεις και πουλούσαν τις ψήφους τους με αντάλλαγμα τα θέματα στις εξετάσεις και τις θέσεις για τις διδακτορικές διατριβές.

Οι αγρότες όλα αυτά τα χρόνια, με πολιτική κάλυψη, εξαπατούσαν την Ε.Ε εμφανίζοντας εκτάσεις που δεν καλλιεργούσαν και ψεύτικη παραγωγή για να εισπράτουν τις επιδοτήσεις, ενώ τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων αντί να αξιοποιηθούν στην αναμόρφωση των καλλιεργειών και στον εκσυγχρονισμό της παραγωγής γινόντουσαν πολυτελή αυτοκίνητα και γλέντια στα νυχτερινά κέντρα της επαρχίας.

Σε ένα τέτοιο όργιο παρανομίας δεν είναι καθόλου περίεργο που ο μεγαλύτερος παράνομος στην Ελλάδα είναι το ίδιο το κράτος μη εφαρμόζοντας τους νόμους που το ίδιο ψηφίζει. Δεν πληρώνει ποτέ εμπρόθεσμα, οδηγώντας επιχειρήσεις σε κλείσιμο και επιχειρηματίες στην αυτοκτονία (κυριολεκτικά: αναφέρομαι σε πραγματικά περιστατικά) δεν τηρεί τις συμφωνίες του, δεν επιστρέφει το ΦΠΑ (χρωστάει αυτή τη στιγμή 6 δις ευρώ) ενώ αν κάποιος πολίτης στραφεί νομικά εναντίον του εξοντώνεται οικονομικά από την «Δικαιοσύνη» η οποία χρειάζεται 20 περίπου χρόνια για να ολοκληρώσει μια απλή αίτηση αποζημίωσης.

Ξέρετε ότι υπάρχουν ιδιωτικές εκτάσεις που το κράτος έχει δεσμεύσει για απαλλοτρίωση το 1990 και ακόμα δεν έχει αποζημιώσει τους ιδιοκτήτες της, παρότι υπάρχει νόμος που το υποχρεώνει να το κάνει; Ταυτόχρονα εδώ και χρόνια, τις δημόσιες εκτάσεις τις οικειοποιούνται και τις πωλούν συμμορίες κρατικών υπαλλήλων στις πολεοδομίες και τις δασικές υπηρεσίες σε συνεργασία με επίορκους δικηγόρους, συμβολαιογράφους και πολιτικούς «νονούς».

Είναι τόσο μεγάλα τα έσοδα των διεφθαρμένων κρατικών λειτουργών που διευθυντές εφοριών με πολύ «ψωμί» αφού πρώτα έτρωγαν όσα μπορούσαν, λίγο πριν συνταξιοδοτηθούν έβγαζαν στη δημοπρασία τη θέση τους την οποία πουλούσαν σε όποιον διευθυντή «φτωχής» εφορίας έδινε την μεγαλύτερη προσφορά! Τυπικά η πώληση καλύπτονταν με αμοιβαία μετάθεση.

Κανένας ηθικός και αξιοπρεπής άνθρωπος δεν δέχεται να εργαστεί σε τέτοιο περιβάλλον. Έτσι, ο Δημόσιος Τομέας καταλήφθηκε από τους κομματικούς στρατούς οι οποίοι, ανεξάρτητα από το κόμμα στο οποίο ανήκουν, έχουν κοινά χαρακτηριστικά:
- θεωρούν ότι πληρώνονται επειδή υποστηρίζουν τον βουλευτή που τους διόρισε και όχι επειδή οφείλουν να προσφέρουν υπηρεσίες στο κοινό
- οι περισσότεροι είναι αμόρφωτοι και χαμηλής νοημοσύνης, χωρίς καμία ικανότητα αλλά και διάθεση για εργασία
- έχοντας στενή επαφή με την εξουσία λειτουργούν υπεράνω νόμων και αισθάνονται πως ό,τι κι αν κάνουν οι πολιτικοί φίλοι τους θα τους καλύψουν
- οι πιο πονηροί από αυτούς εκμεταλλεύονται την πολυνομία και τη δαιδαλώδη γραφειοκρατία για να στήσουν συμμορίες κλοπής εκατομμυρίων από τα ταμεία του Δημοσίου ενώ οι λιγότερο δικτυωμένοι απαιτούν από τους πολίτες χρήματα απλώς και μόνο για να κάνουν τη δουλειά τους. Αυτό τον παράνομο, αλλά ευρύτατα διαδεδομένο χρηματισμό ο λαός τον βάφτισε «γρηγορόσημο». Αν δεν πληρωθεί στον υπάλληλο, η υπόθεση του πολίτη θα αφεθεί να λιμνάσει στο απέραντο τέλμα της γραφειοκρατίας για χρόνια ή και δεκαετίες!

Είναι προφανές ότι το ΣΥΜΦΕΡΟΝ του πολιτικού κόσμου είναι να διατηρεί αυτό το καθεστώς εκβιασμών και παρανομίας. Δύο περιπτώσεις, τα αυθαίρετα και οι φοροδιαφυγή είναι case studies. Επιτρέψτε μου, να αναφερθώ εκτενέστερα, γιατί η ουσία κρύβεται και στις λεπτομέρειες.


Αυθαίρετα

Στην Ελλάδα ουδέποτε υπήρξε χωροταξικός σχεδιασμός. Τα πρώτα αυθαίρετα χτίστηκαν μετά τον εμφύλιο, στη δεκαετία του ’50 κυρίως από κυνηγημένους αριστερούς που έφυγαν από την επαρχία και προσπαθούσαν να φτιάξουν τη ζωή τους όπως – όπως στην ανωνυμία της Αθήνας. Όμως στη συνέχεια αυθαίρετα έχτιζαν οι πάντες, παντού: σε παραλίες, σε δάση, σε δημόσια γη, σε καμένες εκτάσεις, ή καταπατώντας ιδιοκτησίες άλλων που δεν μπρούσαν να ελέγχουν συχνά τα οικόπεδά τους διότι ήταν π.χ. μετανάστες στην Αμερική. Πολλά από αυτά εξυπηρετούν πραγματικές οικιστικές ανάγκες: η Αθήνα του 2011 προφανώς δεν μπορεί να έχει τα όρια της Αθήνας του 1950 και ο πλεονάζων πληθυσμός κάπου θα πρέπει να στεγαστεί. Ποτέ όμως το επίσημο κράτος δεν όρισε πού και πώς μπορείς να χτίσεις και πού όχι. Η Ελλάδα είναι άλλωστε η μοναδική χώρα της Ε.Ε. που δεν διαθέτει ακόμα Εθνικό Κτηματολόγιο. Κάθε φορά, μάλιστα που κάποιος πολιτικός, μεμονωμένα, αναλάμβανε σχετική πρωτοβουλία, όπως το 1983 ο αείμνηστος Αντώνης Τρίτσης, αποπέμπονταν από την κυβέρνηση. Παράξενο; Καθόλου! Τα αυθαίρετα είναι εδώ και 30 χρόνια μια τεράστια βιομηχανία με πολλά δις ευρώ ετήσιο τζίρο – φυσικά μαύρο, τον οποίο καρπώνονται οι συμμορίες σε πολεοδομίες, νομαρχίες, Δήμους, Δασαρχεία, Υπηρεσίες Ηλεκτρισμού, Ύδρευσης, Αποχέτευσης κ.λ.π. για να κάνουν τα «στραβά μάτια». Μάλιστα, σε περιοχές αυθαιρέτων, υπάρχουν και διαφημίσεις μεσολαβητών που θα «κανονίσουν το θέμα» με την ΔΕΗ την ΕΥΔΑΠ κ.λ.π.! Αλλά και το ίδιο το κράτος χρησιμοποιεί τους αυθαίρετους οικιστές ως όμηρους κάθε φορά που χρειάζεται πρόσθετα έσοδα. Σύμφωνα με τον νόμο Τρίτση του 1983 καθορίζονταν με σαφήνεια και αυστηρότητα οι όροι νομιμοποίησης των μέχρι τότε αυθαιρέτων ενώ όλα τα αυθαίρετα από εκείνη την ημερομηνία και μετά, θεωρούνται κατεδαφιστέα. Όμως από το 1983 έχει υπολογιστεί ότι μόνο στην Αττική έχουν χτιστεί 100.000 αυθαίρετα. Πόσα κατεδαφίστηκαν; Κανένα! Κάθε 5-6 χρόνια παίζεται το ίδιο έργο: μια κυβέρνηση που χρειάζεται χρήματα λέει «ως εδώ, πληρώστε για να σώσετε τα σπίτια σας, αλλά από δω και μπρος όλα θα κατεδαφίζονται». Ακόμα και η σημερινή «εκσυγχρονιστική», υποτίθεται κυβέρνηση το ίδιο ακριβώς έκανε: δημιούργησε τον Απρίλιο του 2010 μια υπηρεσία κατεδαφίσεως αυθαιρέτων, η οποία πήγε με τον πρωθυπουργό επικεφαλής και με όλα τα τηλεοπτικά συνεργεία και κατεδάφισε ένα νυχτερινό κέντρο! Αυτό ήταν όλο! Στη συνέχεια σκέφτηκαν ότι χρειάζονται χρήματα και επανέλαβαν το ίδιο κόλπο με τους ιδιοκτήτες αυθαιρέτων: πληρώστε για να μην σας ενοχλήσουμε! Μάλιστα είναι τέτοια η ξεφτίλα και του επίσημου Κράτους, που σε όσους πληρώσουν δεν θα δώσουν χαρτιά νομιμοποίησης, αλλά αναστολή κατεδάφισης για 30 χρόνια! Και μέσα σ’ όλα αυτά έρχεται μια απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που θεωρεί όλα τα αυθαίρετα μετά τον νόμο Τρίτση του 1983 κατεδαφιστέα και αντισυνταγματικούς τους νόμους όλων των ετών από το 1983 και έπειτα που τα νομιμοποιούσαν έναντι είσπραξης προστίμου! Η απόλυτη σχιζοφρένεια!

Φοροδιαφυγή
Σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο, φόρους πληρώνεις όχι επειδή το όρισε ο Μωυσής με τις 10 εντολές, αλλά για να χρηματοδοτείς τις Δημόσιες Υπηρεσίες οι οποίες υποτίθεται εξυπηρετούν και προστατεύουν τον πολίτη. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με επίσημες έρευνες, το 85% των φόρων καταλήγουν σε παράνομους διορισμούς σπατάλες και μίζες. Ένας δρόμος κοστίζει 6 φορές περισσότερο απ’ όσο ένας αντίστοιχος των ίδιων προδιαγραφών σε κάποιο άλλο κράτος της Ε.Ε. Όσο για το τι είδους Υπηρεσίες προσφέρονται στους πολίτες, έχω ήδη γράψει αρκετά. Το ίδιο το φορολογικό είναι τερατωδώς άδικο, παράλογο και αντιφατικό, και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά αλλάζει κάθε λίγους μήνες (μέσα στο 2011 ψηφίστηκαν 11 φορολογικά νομοσχέδια!). Οι εφοριακοί και να θέλουν δεν μπορούν να μάθουν όλες αυτές τις αλλαγές, ενώ ο ο πολίτης αισθάνεται όπως κάθε θύμα ένοπλης συμμορίας εκβιαστών: πρέπει να πληρώσει γιατί το Κράτος θα του κάνει κακό αν δεν πληρώσει, ξέροντας ότι τα χρήματά του θα καταλήξουν στις τσέπες των φίλων του κόμματος και στις βίλες των πολιτικών. Επίσης πρέπει να κρατήσεις χρήματα για να πληρώσεις τον εφοριακό που θα σου κάνει έλεγχο, τον γιατρό που θα σε εγχειρήσει, τον υπάλληλο που θα σε «εξυπηρετήσει». Έτσι η φοροδιαφυγή έχει και λογικό και ηθικό έρεισμα, σαν τα χρήματα που αρνείται να δώσει ένας Σικελός στην Μαφία. Επίσης, η κυρίαρχη ιδεολογία που επέβαλαν το ΠΑΣΟΚ, τα σταλινικά κόμματα της αριστεράς, αλλά ασπάσθηκε και η λαϊκίζουσα Νέα Δημοκρατία είναι πως επιχειρηματίας = εχθρός του λαού και κέρδος = κλοπή. Σε κανένα άλλο μέρος της Ευρώπης (τουλάχιστον) το επιχειρείν δεν αντιμετωπίζεται με τέτοια εμφανή εχθρότητα. Η πολυνομία, οι 100 φορείς που είναι αρμόδιοι και θα πρέπει να πάρεις τις υπογραφές τους για να φτιάξεις έναν στάβλο, τα στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που αντιτίθενται σε οτιδήποτε χαλάει τη νιρβάνα τους, οι οικολόγοι που θα ανακαλύψουν ότι οι έλικες των ανεμογεννητριών ενοχλούν τις μέλισσες (ναι, έτσι έγινε!) και θα καταθέσουν προσφυγή, τα δικαστήρια που για να μην φανούν «φίλοι του κεφαλαίου» θα διατάξουν αναστολή των εργασιών έχουν διώξει δισεκατομμύρια επενδύσεων από αυτή τη χώρα. Όσες επιχειρήσεις καταφέρνουν και λειτουργούν υφίστανται διαρκή πόλεμο από την απίστευτα παράλογη νομοθεσία (μπορώ να σας ενημερώσω για εκατοντάδες νόμους που θα ζήλευε κι ο Ιονέσκο!) τους ελεγκτές που θέλουν το λάδωμά τους, ενώ το θεσμικό πλαίσιο, που αλλάζει συνεχώς, δεν τους αφήνει να ξέρουν τι θα ξημερώσει αύριο. Επιπλέον, αντί η κυβέρνηση να επιβραβεύει όσους δηλώνουν τα εισοδήματά τους, τους απομυζεί κάθε φορά που χρειάζεται έσοδα με έκτακτους φόρους, απίθανες εισφορές και ληστρικά ποσοστά φορολόγησης. Είναι χαρακτηριστικό το απόλυτα ανήθικο και βλακώδες, μακροοικονομικά, σύστημα της «περαίωσης» – ελληνική πατέντα: επειδή το Κράτος δεν μπορεί ούτε να εισπράξει ούτε να ελέγξει, κάθε 2-3 χρόνια λέει στους φορολογούμενους: ελάτε να πληρώσετε ένα ποσό για κάθε έτος και δεν θα σας ελέγξουμε! Αλλά αυτή θα είναι η τελευταία φορά που το κάνουμε αυτό. Το κάνουν κάθε 2-3 χρόνια! Είναι προφανές ότι όσοι έχουν αποκρύψει μεγάλα εισοδήματα πληρώνουν ευχαρίστως, όσοι έχουν κρύψει λίγα πληρώνουν με δυσφορία, ενώ όσοι δήλωσαν τα πάντα αισθάνονται ακόμα μια φορά εξαπατημένοι, ενώ έχουν επιπλέον και τον φόβο του ελέγχου που δεν υπάρχει περίπτωση να φύγει χωρίς «κάτι να πάρει». Ουσιαστικά, το ίδιο το κράτος σε ωθεί στη φοροδιαφυγή. Κι όμως το να πιαστούν οι κραυγαλέες τουλάχιστον περιπτώσεις (μεγαλογιατροί, μεγαλοδικηγόροι, ελεύθεροι επαγγελματίες, συνδικαλιστές) είναι πάρα πολύ απλό: αρκεί η διασταύρωση των περιουσιακών στοιχείων με τις φορολογικές δηλώσεις και το άνοιγμα των τραπεζικών λογαριασμών. Γιατί δεν το αποφασίζει καμμία κυβέρνηση; Διότι πολύ δύσκολα θα αποφύγουν το άνοιγμα και των δικών τους λογαριασμών! Οπότε θα ξηλωθεί όλο το πουλόβερ της διαφθοράς και της διαπλοκής! Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν ένας δημοσιογράφος άρχισε να βιντεοσκοπεί με κρυφή κάμερα περιπτώσεις διαφθοράς κρατικών λειτουργών, η Βουλή αντέδρασε με πρωτοφανή ταχύτητα ψηφίζοντας νόμο που απαγορεύει την δημοσιοποίηση αυτού του υλικού, ορίζει ότι τα δικαστήρια δεν θα το λαμβάνουν υπόψη και τιμωρεί τον δημοσιογράφο για παράνομη δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων! Αν μάλιστα η δημοσιογραφική έρευνα ενοχλήσει περισσότερο, η λύση είναι η δολοφονία, όπως συνέβη πρόσφατα με τον αμφιλεγόμενο αλλά ενοχλητικό για πολλούς Σ. Γκιόλνα.

Μόλις τώρα, η είσοδος μηχανογραφικών συστημάτων σε κάποιους τομείς της Δημόσιας Διοίκησης (οι περισσότερες Υπηρεσίες δεν διαθέτουν καν μηχανογράφηση) αποκάλυψε απίστευτα πράγματα. 4500 πεθαμένοι (κάποιοι από το 1975!) συνέχιζαν να πληρώνονται! Είναι τέτοια η αδιαφορία των Δ. Υπαλλήλων, που κανένας δεν αναρωτήθηκε, από περιέργεια έστω, ποιος είναι αυτός ο παππούς που, με χρονολογία γέννησης 1890, είναι ακόμα ακμαίος και πηγαίνει στην Τράπεζα κάθε μήνα να εισπράξει τη συνταξή του! Τώρα μάθαμε επίσης για τη βιομηχανία παραγωγής δήθεν «αναπήρων» με συμμετοχή γιατρών και νομαρχιακών υπαλλήλων που έφτασε να δώσει σύνταξη τυφλού σε τερματοφύλακα ποδοσφαιρικής ομάδας!
Ωστόσο κανένας ακόμα δεν έχει θίξει τις συντάξεις που δίδονται σε ανύπαντρες κόρες αξιωματικών, σε όλη τους τη ζωή, ακόμα κι αν εργάζονται! Ούτε τις συντάξεις σε δήθεν αντιστασιακούς του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίοι τότε δεν είχαν καν γεννηθεί! Εξακολουθούν να συνταξιοδοτούνται: γυναίκες που δούλεψαν μόλις 15 χρόνια αν είναι μητέρες έστω και ενός παιδιού, 45άρηδες στρατιωτικοί, 55 ετών δημόσιοι υπάλληλοι, επειδή, λέει, έχουν «ώριμο» δικαίωμα, την ίδια στιγμή που η χώρα βουλιάζει από τα χρέη. Ο ελληνικός στρατός έχει περισσότερους συνταξιούχους στρατηγούς από τον στρατό των HΠΑ!
Μια τέτοια κρατική «φιλοσοφία» είναι επόμενο να αδιαφορεί παντελώς για την προστασία της Δημόσιας περιουσίας. Πριν μερικές μέρες, στον καταχρεωμένο ΟΣΕ, συνέβη μια απίστευτη κλοπή: άγνωστοι (;) έκλεψαν έξι ολόκληρες ντιζελάμαξες, κάθε μία από τις οποίες ζυγίζει 50 τόνους, βαγόνια αλλά και δεκάδες μέτρα σιδηροτροχιάς! Οι κλέφτες τα τεμάχισαν όλα αυτά, με σκοπό την εκποίησή τους ως σκραπ, χωρίς να το πάρει χαμπάρι κανένας!
Η λέξη τιμωρία απουσιάζει από το λεξιλόγιο της Δημόσιας Διοίκησης. Είναι χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις που αναφέρει στην πρόσφατη έκθεσή του, ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης κ. Λέανδρος Ρακιντζής, ένας δραστήριος και τίμιος Ανώτατος Δικαστικός, που προσπαθεί να φωτίσει, τουλάχιστον, αυτό το καρκίνωμα:

- Παθολόγος Γενικού Νοσοκομείου του Εθνικού Συστήματος Υγείας, εγκατέλειπε τη θέση του, αφήνοντας παράνομα ως αντικαταστάτη, ειδικευόμενο γιατρό, με μικρότερη εμπειρία. Ως αποτέλεσμα, ασθενής που εισήχθη με πονοκέφαλο πέθανε λόγω λανθασμένης διάγνωσης. Ποινή: Καμμία!

- Υπάλληλος δήμου, ελεγκτής εσόδων-εξόδων παραπέμφθηκε για έλλειμμα 59.200.000 ευρώ στη διαχείριση του Γραφείου Παρακαταθηκών και Δανείων. Ποινή: Καμμία!

- Υπάλληλος πανεπιστημίου, υπεύθυνος για την παραλαβή πετρελαίου, παρήγγειλε τεράστιες ποσόστητες τις οποίες έκλεβε και πουλούσε στην αγορά. Η ζημιά που προκάλεσε στο Πανεπιστήμιο ήταν 7.000.000 ευρώ! Ποινή: Καμμία!

- Δύο ελεγκτές εσόδων-εξόδων έκλεψαν περισσότερα από 18 εκατομμύρια ευρώ το διάστημα 1996 έως και το 2001! Ποινή: 6 μήνες προσωρινή παύση από τα καθήκοντά τους!

Το γιατί αυτές οι εξαιρετικά σοβαρές περιπτώσεις διαφθοράς έμειναν ατιμώρητες από τις Δημόσιες Υπηρεσίες που υπέστησαν τη ζημία, είναι προφανές: οι συνένοχοι είναι περισσότεροι και σε υψηλότερα κλιμάκια Διοίκησης. Ο υπάλληλος που εμφανίζεται ότι έχει την ποινική ευθύνη συνήθως είναι ένα «χαμηλόβαθμο» στέλεχος της συμμορίας και «νονοί» είναι οι διευθυντές του, αυτοί που θα έπρεπε τιμωρήσουν τη διαφθορά!

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο κ. Ρακιντζής επί σειρά ετών υποβάλλει ανάλογες εκθέσεις προτείνοντας θεσμικές αλλαγές για να μην υπάρχει πρόσφορο έδαφος διαφθοράς. Καμμία από τις προτάσεις του δεν υιοθετήθηκε από το Κράτος! Είναι τόσο βαθειά ριζωμένη στους Δημόσιους ληστές η αντίληψη ότι «τα χρήματα του κράτους είναι δικά μου» που ακόμα και οι τελευταίες οριζόντιες μειώσεις μισθών του επέβαλε η Κυβέρνηση στο μισθολόγιο των Δημοσίων Υπαλλήλων είχαν ως αποτέλεσμα την αύξηση των δαπανών μισθοδοσίας στα περισσότερα Υπουργεία! Σας φαίνεται περίεργο; Δεν είναι καθόλου: οι υπάλληλοι φρόντισαν να υπερκαλύψουν την απώλεια των εσόδων τους υπογράφοντας μεταξύ τους βεβαιώσεις ότι συμμετείχαν σε επιτροπές, ότι δούλευαν υπερωριακά, εκτός έδρας κ.λ.π. – κόλπο διαδεδομένο στους ληστές της Δημόσιας Διοίκησης. Διευθύντρια του υπουργείου Υγείας συμμετείχε με αμοιβή σε 31 επιτροπές(!) καταγράφει σε έκθεσή του ο κ. Ρακιντζής. Διαπιστώθηκε, επίσης, η ύπαρξη πλήθους επιτροπών και υποεπιτροπών στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και στο υπουργείο Υγείας, οι οποίες δεν είχαν αντικείμενο εργασίας...
Μάλιστα είναι τέτοιο το θράσος τους που το κύκλωμα εξέδιδε βεβαιώσεις συμμετοχής σε επιτροπές ακόμα και τις ημέρες της κανονικής τους άδειας! Δεν μπήκαν καν στον κόπο να δουν πότε απουσίαζε ο καθένας!

Και γιατί να ενδιαφερθούν; Παίρνουν παράδειγμα από τους ηγέτες τους: σύμφωνα με τα όσα ανακοίνωσε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Πάγκαλος, ο Δημόσιος Οργανισμός ΑΓΡΟΓΗ, από το 1998 μέχρι το 2009 είχε μόλις 73 υπαλλήλους και, ξαφνικά, μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο λίγο πριν τις εκλογές του 2009, απέκτησε άλλους 269! Ποιος ήταν υπεύθυνος γι’ αυτή την εξώφθαλμη παρανομία; Ο Υπουργός Δικαιοσύνης (2008) και Αγροτκής Ανάπτυξης (2009) της Ν. Δημοκρατίας Σωτήρης Χατζηγάκης! Στην Ελλάδα δεν έχει βρωμίσει μόνο το κεφάλι του ψαριού αλλά όλη η κρατική θάλασσα!

«Ευτυχώς που δουλεύουμε με βάρδιες και δεν χτυπάμε κάρτα, οπότε κάποιοι μπορεί να έρχονται σπανίως στα γραφεία. Διότι αν κάποια μέρα έρθουμε όλοι μαζί, όχι μόνο θα μείνουμε πολλοί όρθιοι, αλλά θα δημιουργηθεί...μποτιλιάρισμα στο Σύνταγμα και η ουρά των αυτοκινήτων που θα περιμένουν να μπουν στο υπόγειο πάρκινγκ της Βουλής θα σχηματίζει χιλιόμετρα...», ανέφερε συνδικαλιστής σε παλαιότερο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Το Βήμα», αναφερόμενος στους...άπειρους συναδέλφους του στη Βουλή! Νομίζετε ότι έπαψαν οι διορισμοί στη Βουλή των συγγενών των βουλευτών; Λάθος! Με την 3987/2708/22-3-2010 κοινή απόφαση της κ. Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου και του προέδρου της Βουλής κ. Φίλιππου Πετσάλνικου, διορίστηκε στη Βουλή χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένο αντικείμενο και χωρίς προκήρυξη διαγωνισμού, η δακτυλογράφος στο Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρα-
κος «Σωτηρία», κ. Σοφία Ανδριτσοπούλου, ως μόνιμη πλέον υπάλληλος της Βουλής, με Α΄ βαθμό. Σας θυμίζω ότι την περίοδο της πρόσληψης η κοινή γνώμη συγκλονιζόταν από τις αποκαλύψεις για το όργιο προσλήψεων στη Βουλή και για τα προκλητικά προνόμια των χιλιάδων υπαλλήλων της – όλοι τους συγγενείς βουλευτών, τους οποίους, σε πλήρη αντίθεση με το δημόσιο αίσθημα, υπερασπίζονται οι πολιτικοί συγγενείς τους. Η κ. Σ. Ανδριτσοπούλου είναι η σύζυγος του βουλευτή Λακωνίας του ΠΑΣΟΚ κ. Λεωνίδα Γρηγοράκου.

Ποιος θα σπάσει αυτό το απόστημα; Όχι αυτοί που το δημιούργησαν!

Αλλά ακόμα κι αν το ήθελε, κανένα από τα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα δεν μπορεί να αλλάξει το σύστημα. Διότι η διοίκηση μιας χώρας απαιτεί την ύπαρξη στη Δημοσια Διοίκηση 2000 ανώτερων κρατικών στελεχών που θα αναλάβουν να προωθήσουν και να επιβάλλουν όπου χρειαστει τις μεταρρυθμίσεις. Ούτε η Δημόσια Διοίκηση ούτε τα κόμματα τους διαθέτουν. Τόσα χρόνια αναξιοκρατίας και διαφθοράς έχουν απομακρύνει τους σοβαρούς ανθρώπους από την δημόσια ζωή. Δεν είναι τυχαίο ότι και τα δύο κόμματα παρουσιάζουν τα ίδια στελέχη εδώ και 20 χρόνια. Ποιος σοβαρός άνθρωπος δέχεται να συναλλάσσεται με κομπιναδόρους, να συζητάει με ανόητους και να παλεύει μάταια με τον πιο παράλογο γραφειοκρατικό μηχανισμό της υφηλίου μετά την πτώση του Ανατολικού Μπλοκ;

Είναι χαρακτηριστική η επιλογή διοικητών νοσοκομείων από τη σημερινή κυβέρνηση: ούτε ένας στους τρεις δεν έχει διοικητική εμπειρία και ούτε ένας στους δέκα σχετική εκπαίδευση. Ως διοικητές επιλέχθηκαν θεολόγος, φιλόλογος, γεωλόγος, εκπαιδευτικός, ναυπηγός, διαιτολόγος, στρατιωτικός χημικός, τελωνειακός, ηλεκτρολόγος...


Και ο Γιώργος; Τι κάνει ο Γιώργος με την διεθνή κουλτούρα και το εκσυγχρονιστικά οράματα; Ο Γιώργος Παπανδρέου ακόμα και να θέλει να αλλάξει το σκηνικό (δεν έχει δείξει καμμία ανάλογη πρόθεση) δεν μπορεί. Τον εμποδίζει το ίδιο του το κόμμα - ακόμα και οι άνθρωποι του περιβάλλοντός του! Είναι μάλλον τίμιος και καλών προθέσεων αλλά δεν διαθέτει την πυγμή του ηγέτη. Θα ήταν καλός ενδεχομένως για πολιτικός της Σουηδίας ή του Καναδά, όμως είναι απολύτως ακατάλληλος για να τα «βάλει» με τα πιτ-μπουλ που εξέθρεψε ο κομματικός μηχανισμός του πατέρα του. Στηρίζεται σε όσους θα έπρεπε να αποκλείσει για πάντα από την πολιτική ζωή – ακόμα και να στείλει στη φυλακή. Ο Άκης Τσοχατζόπουλος, ο άνθρωπος που λίγο έλειψε να γίνει πρωθυπουργός, ήταν γνωστό σε όλη την επιχειρηματική «πιάτσα» ότι χρηματίζονταν. Οι πάντες το ήξεραν – προφανώς το ήξερε και ο Γιώργος Παπανδρέου, αλλά τον «τιμώρησε» αποκλείοντάς τον από το ψηφοδέλτιο στις προηγούμενες εκλογές. Τέτοια αυστηρότητα! Κι επειδή όλοι είναι βουτηγμένοι στη διαφθορά, ο ένας «κρατάει» τον άλλον. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κατάπτυστος νόμος περί ευθύνης υπουργών που παραγράφει σε 5 χρόνια κάθε αξιόποινη πράξη όχι μόνο των Υπουργών αλλά και των συνεργατών τους (!), βάσει του οποίου έχουν παραγραφεί οι ποινικές ευθύνες και του Άκη και των νεοδημοκρατών, ψηφίστηκε και από τα δύο κόμματα εξουσίας και ήταν αποτέλεσμα συνεργασίας του Β. Βενιζέλου, του σημερινού Υπουργού Οικονομικών και του τότε Υπουργού Δικαιοσύνης και σημερινού Προέδρου της Βουλής, Φίλιππου Πετσάλνικου!

Μη σας κάνει εντύπωση γιατί δεν υπάρχει συναίνεση των πολιτικών στην Ελλάδα. Η εξήγηση είναι απλή: γιατί ουδέποτε οι διαφορές τους ήταν ιδεολογικές. Πάντα, η εκάστοτε αντιπολίτευση, αντιδρούσε σε κάθε θέση της εκάστοτε κυβέρνησης μόνο και μόνο για να την φθείρει ώστε να έρθει και η σειρά της να κλέψει τα δημόσια έσοδα.

Από την μια πλευρά, λοιπόν, της αντίδρασης σε κάθε μεταρρύθμιση είναι η κρατική μαφία και από την άλλη οι ομιλούντες σκελετοί του Σταλινικού Μουσείου: τα τριτοκοσμικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς. Η μισή κυβέρνηση είναι εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων, που υποτίθεται ότι καλείται να εφαρμόσει! Οι συνδικαλιστές του ίδιου του ΠΑΣΟΚ που όλα αυτά χρόνια θεωρούσαν τις δημόσιες υπηρεσίες «χωράφι τους», απεργούν σε κάθε απόπειρα αλλαγής των απαράδεκτων προνομίων τους βυθίζοντας τη χώρα στο χάος. Οι απεργίες τους είναι αυταπόδεικτα παράνομες, κανένας όμως δεν εφαρμόζει τον νόμο. Οι τραμπούκοι της ομάδας κρούσης του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ, εμποδίζουν πλοία να αποπλεύσουν, απαγορεύουν σε εργαζόμενους να πάνε στη δουλειά τους, κλείνουν δρόμους, λιμάνια, αρχαία μνημεία, όποτε το αποφασίσουν χωρίς κανείς να τους ενοχλεί.

Εξοχότατη,

αν ήμουν στη θέση σας θα έλεγα «να πάει στο διάολο αυτή η απαίσια χώρα». Εμείς, οι σκεπτόμενοι και αξιοπρεπείς Έλληνες σάς είμαστε ευγνώμονες που δεν έχετε πάρει (ακόμα) αυτή τη θέση και εξακολουθείτε να μας στηρίζετε. Αλλά για να μπορέσουμε να σας το ανταποδώσουμε και να ξεπληρώσουμε το χρέος που συσσώρευσαν η ανικανότητα και οι μίζες των πολιτικών μας, σας παρακαλούμε: υποχρεώστε τους σε ένα και μόνο πράγμα: να αλλάξουν το κράτος-τέρας που δημιούργησαν. Να καταργήσουν την μονιμότητα της κομματικής τους πελατείας που έχουν διορίσει με απίστευτους μισθούς και προνόμια (θα γνωρίζετε υποθέτω για το «επίδομα έγκαιρης προσέλευσης» που έπαιρνε όποιος απλώς πήγαινε στην ώρα του στη δουλειά του!). Να υποχρεωθούν να εφαρμόσουν κανόνες οικονομικής διαφάνειας στα ίδια τα κόμματα και σε κάθε συναλλαγή του Δημοσίου. Αν δεν τους υποχρεώσετε δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνουν μόνοι τους! Μην τους δώσετε ούτε ένα ευρώ παραπάνω, χωρίς αυτή την προϋπόθεση, θα σας το κλέψουν!

Εξοχότατη,

παρ’ όλα αυτά η Ελλάδα μπορεί να μεγαλουργήσει, όπως το έχουν κάνει χιλιάδες Έλληνες μετανάστες, σε χώρες όπως η δική σας, όπως το έχει καταφέρει η ελληνική ναυτιλία. Μόλις το κράτος - αγχόνη σταματήσει να πνίγει όσους έχουν και ιδέες και διάθεση και παραγωγικό σφρίγος, η Ελλάδα θα ανθίσει. Βοηθήστε μας να το πετύχουμε. Απαγορέψτε στους διεφθαρμένους και ανίκανους πολιτικούς μας εσάς να εξαπατούν, εμάς να εξευτελίζουν και να στερούν από τον κόσμο του αύριο τον πλούτο που μπορεί να προσφέρει το αληθινό Ελληνικό πνεύμα – αυτό που ποτέ δεν έσβησε σ΄αυτόν τον τόπο.




Πηγή:www.capital.gr

Παρασκευή, Νοεμβρίου 04, 2011

Οι απαντήσεις μου στο ερωτηματολόγιο του Δήμου Ωρωπού.


Ο Δήμος Ωρωπού κάλεσε κάθε ενδιαφερόμενο να συμμετάσχει ενεργά στην κατάρτιση του Επιχειρησιακού Σχεδίου 2012-2014, συμπληρώνοντας το σχετικό ερωτηματολόγιο. Οι δράσεις που πρότεινα είναι οι εξής:

Γενικός Στόχος 1.1.1: Μείωση της ανεργίας των νέων
Δράση 1: Κίνητρα για επενδύσεις
Δράση 2: Σύντομες αδειοδοτήσεις νέων επιχειρήσεων

Γενικός Στόχος1.1.2: Μείωση της ανεργίας ευαίσθητων κοινωνικά ομάδων πληθυσμού.
Δράση 1: Επιβράβευση (διαφήμιση) των επιχειρήσεων που απασχολούν ευαίσθητα άτομα.

Γενικός Στόχος 1.2.1: Ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών τουρισμού.
Δράση 1: Διοργάνωση εκθέσεων προβολής
Δράση 2: Διαφήμιση.

Γενικός Στόχος 1.2.2: Αύξηση του αριθμού των επισκεπτών και επέκταση του μέσου χρόνου παραμονής.
Δράση 1: Κέντρα Ενημέρωσης Επισκεπτών βασισμένα στους εθελοντές.

Γενικός Στόχος 1.3.1: Αξιοποίηση Ακίνητης Περιουσίας.
Δράση 1: Πώληση ή ενοικίαση της Ακίνητης Περιουσίας
Δράση 2: Διοικητήριο στις Φυλακές για εξοικονόμηση πόρων

Γενικός Στόχος 2.1.1: Βελτίωση της διαχείρισης των υδάτινων πόρων.
Δράση 1: Αποχετευτικό δίκτυο – Βιολογικοί Καθαρισμοί
Δράση 2: Κίνητρα (φοροαπαλλαγές, διαφήμιση, κτλ.) για Βιολογικούς Βόθρους (βραχυπρόθεσμα).

Γενικός Στόχος 2.2.1: Βελτίωση του επιπέδου καθαριότητας στο σύνολο του Δήμου Ωρωπού.
Δράση 1: Ανάθεση της αποκομιδής σε ιδιωτικές εταιρείες με διαγωνισμό.
Δράση 2: Πώληση των απορριμματοφόρων του Δήμου.

Γενικός Στόχος 2.2.2: Επέκταση των διαδικασιών ανακύκλωσης.
Δράση 1: Τοποθέτηση περισσότερων κάδων.
Δράση 2: Καμπάνιες στα νοικοκυριά.
Δράση 3: Κέντρο Ανταποδοτικής Ανακύκλωσης.

Γενικός Στόχος 2.3.1: Βελτίωση των υποδομών μεταφορών και προσπελασιμότητας.
Δράση 1: Ανάπλαση πεζοδρομίων και διαπλάτυνση.
Δράση 2: Αφαίρεση από τη Δημοτική Αστυνομία όλων των εμποδίων.


Γενικός Στόχος 2.3.2: Βελτίωση των συνθηκών κυκλοφορίας.
Δράση 1: Περιφερειακή Οδός
Δράση 2: Πεζοδρόμηση παραλιακού δρόμου – Ποδηλατόδρομοι

Γενικός Στόχος 2.3.3 : Ολοκλήρωση και επέκταση των βασικών αστικών υποδομών (ύδρευση, αποχέτευση, κλπ.)
Δράση 1: Φωτισμός παντού.

Γενικός Στόχος 2.4.1: Χρήση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας μες σκοπό την περιβαλλοντική προστασία και τη βελτίωση της οικονομικής θέσης του Δήμου.
Δράση 1: Ενεργειακή αυτονόμηση όλων των δημοτικών κτηρίων.
Δράση 2: Καμπάνια για «πράσινες στέγες».

Γενικός Στόχος 3.1.1: Αναβάθμιση και συμπλήρωση των υπηρεσιών κοινωνικής φροντίδας.
Δράση 1: Ίδρυση Κοινωνικής Υπηρεσίας.
Δράση 2: «Βοήθεια στο Σπίτι» από τους εθελοντές.

Γενικός Στόχος 3.1.2: Βελτίωση των προσφερόμενων υπηρεσιών υγείας.
Δράση 1: Κίνητρα για προσέλκυση επενδύσεων στην υγεία.

Γενικός Στόχος 3.2.1: Αναβάθμιση και συμπλήρωση των διαθέσιμων υποδομών εκπαίδευσης.
Δράση 1: Ανάπλαση σχολικών κτηρίων από εθελοντές.

Γενικός Στόχος 3.3.1: Ανάπλαση και αξιοποίηση της πολιτισμικής και ιστορικής κληρονομιάς.
Δράση 1: Μόνιμη φωταγώγηση των σημαντικών κτηρίων.
Δράση 2: Δημιουργία Ιστορικού Αρχείου του Δήμου.
Δράση 3: Μουσείο Ωρωπού.

Γενικός Στόχος 3.4.1: Βελτίωση των διαθέσιμων υποδομών άθλησης σε κάθε σημείο του Δήμου Ωρωπού.
Δράση 1: Τακτικότερη συντήρηση.

Γενικός Στόχος 3.4.2: Αύξηση των δυνατοτήτων άθλησης και δημιουργικής απασχόλησης των δημοτών.
Δράση 1: Υποστήριξη των υφιστάμενων συλλόγων.
Δράση 2: Κίνητρα για αθλητικές επενδύσεις.

Γενικός Στόχος 4.1.1: Πιστοποίηση, έλεγχος και αξιολόγηση των διοικητικών διαδικασιών.
Δράση 1: Κάρτα προσέλευσης υπαλλήλων.
Δράση 2: Μείωση αριθμού συμβασιούχων.

Γενικός Στόχος 4.2.1: Αναβάθμιση των κτηριακών υποδομών και του εξοπλισμού των Δημοτικών Υπηρεσιών.
Δράση 1: Δημαρχείο στο κτήριο Φυλακών.

Γενικός Στόχος 4.2.2: Επέκταση της χρήσης των νέων τεχνολογιών, της πληροφορικής και των επικοινωνιών.
Δράση 1: Τοποθέτηση οθονών σε κεντρικά σημεία της πόλης.

Γενικός Στόχος 4.3.1: Βελτίωση της εξυπηρέτησης των δημοτών.
Δράση 1: Διεκπεραίωση συναλλαγών μέσω της ιστοσελίδας.
Δράση 2: Απλοποίηση διαδικασιών.

Γενικός Στόχος 4.4.1: Διαρκής αναβάθμιση των ικανοτήτων, των γνώσεων και των δεξιοτήτων του προσωπικού.
Δράση 1: Επιβράβευση των ποιοτικότερων υπαλλήλων.
Δράση 2: Ενθάρρυνση για συμμετοχή σε σεμινάρια Δημόσιας Διοίκησης.

Γενικός Στόχος 4.5.1: Ανάπτυξη συνεργασιών με κεντρικούς φορείς.
Δράση 1: Με την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης.
Δράση 2: Με Πανεπιστημιακά Τμήματα.

Γενικός Στόχος 4.5.2: Ανάπτυξη συνεργασιών σε τοπικό επίπεδο.
Δράση 1: Ενεργοποίηση και επέκταση του Γραφείου Εθελοντισμού.

ΣΧΟΛΙΑ – ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
Για τη μείωση των περιττών δαπανών του Δήμου και την αύξηση των πιο αναγκαίων:
Α) Με τη δημιουργία Γενικού Διοικητηρίου στις Φυλακές απαλάσσονται οι φορολογούμενοι από έξοδα ενοικίων στο Δημαρχείο, στο Αστυνομικό Τμήμα, στο Λιμεναρχείο, κτλ.
Β) Αναδιάρθρωση των υπηρεσιών και μείωση του αριθμού των υπαλλήλων. Λειτουργία των εκπαιδευτικών τμημάτων της ΚΕΔΩ από εθελοντές.
Γ) Με τα παραπάνω (καθώς και με την πώληση των απορριμματοφόρων) απελευθερώνονται περισσότερα χρήματα για τις υποδομές και την πρόνοια: Για βρεφονηπιακούς σταθμούς, για τους άπορους, για τους ηλικιωμένους, για παιδικές χαρές, για δρόμους, για ύδρευση-αποχέτευση-φωτισμό.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 03, 2011

Συνεργασία ΔΡΑΣΗΣ - Φιλελεύθερης Συμμαχίας










ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Δράση και η Φιλελεύθερη Συμμαχία ανακοινώνουν την απόφασή τους να συνεργαστούν πολιτικά και να συμπράξουν εκλογικά στις επόμενες εκλογές.

Καλούμε κάθε φορέα και κάθε πολίτη που θέλει να υπερασπίσει την ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας, την ελευθερία, τη δημοκρατία, την ανοικτή κοινωνία, την ελεύθερη οικονομία και τα ατομικά δικαιώματα, να συμπαραταχθούμε ισότιμα, με αυτονομία, σε ένα μεγάλο μεταρρυθμιστικό μέτωπο.

Για να διασφαλίσουμε την ελευθερία και την αξιοπρέπεια τη δική μας, των παιδιών μας και της χώρας μας.

http://www.greekliberals.net/
http://www.drassi.gr/

Τετάρτη, Νοεμβρίου 02, 2011

Βιβλιοπαρουσίαση: "ΦΥΛΟ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡ"


Η Φιλελεύθερη Βιβλιοθήκη σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου του Otto Weininger, «Φύλο και χαρακτήρ», η οποία θα πραγματοποιηθεί από τον κ. Γεώργιο Σιβρίδη, αρχιτέκτονα, την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2011 και ώρα 7μμ στα γραφεία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (Πανεπιστημίου 64, 7ος όροφος, είσοδος από τη στοά).

Κύριο θέμα του βιβλίου του είναι το Θήλυ και η εμφάνιση του ανδρόγυνου τύπου της Φεμινίστριας. Εντούτοις εκείνο που πραγματικά απασχολεί τον Weininger πίσω από την υπερθεμάτιση της Ιδέας του Άρρενος ως Πνεύματος, είναι η έλλειψη Λογικής και Ηθικής σε μια κοινωνία Μαζικοδημοκρατική και Μεταμοντέρνα, στο κατώφλι της οποίας στέκεται.

Πληροφορίες και δανεισμοί βιβλίων στο τηλ.:
0030.697.66.43.850


Βιβλία διαθέσιμα προς δανεισμό:

Α. Ξενόγλωσση Βιβλιογραφία:
"A Vindication of the Rights of Men; A Vindication of the Rights of Woman; An Historical and Moral View of the French Revolution: WITH "A Vindication of the Rights of Woman" Mary Wollstonecraft
"Bureaucracy" Ludwig Von Mises
"Capitalism and Freedom" Milton Friedman
"Democracy in America" Alexis De Tocqueville
"Free to Choose" Milton Friedman
"Le Liberalisme contre le Capitalisme" Vallerie Charolle
"Leviathan" Thomas Hobbes
"Liberalism: The Classical Tradition" Ludwig Von Mises
"On Liberty" John Stuart Mill
"Planning for Freedom: Let the Market System Work: A Collection of Essays and Addresses" Ludwig Von Mises
"Reflections on the Revolution in France" Edmund Burke

"Social Choice and Individual Values" Arrow
"Socialism: An Economic and Sociological Analysis"Ludwig Von Mises
"The Counter-revolution of Science: Studies on the Abuse of Reason" F.A. Hayek
"The Evils of Revolution" Edmund Burke
"The Invisible Hand "Adam Smith
"The Law" Frederic Bastiat
"The Open Society and its Enemies" Karl Popper
"The Revolution: A Manifesto" Ron Paul
"The Rights of Man" Thomas Paine
"The Road to Serfdom" FA Hayek
"The Second Treatise of Government: AND A Letter Concerning Toleration" John Locke
"The Theory of Money and Credit" Ludwig Von Mises
"The Theory of Moral Sentiments" Adam Smith
"The Virtue of Selfishness " Ayn Rand
"Utilitarianism" John Stuart Mill
"Ultimate Foundation of Economic Science: An Essay on Method" Ludwig Von Mises
"Wealth of Nations" Adam Smith
Mario Vagras Llosa, “Global Village or Global Pillage ?”
Mario Vagras Llosa, “The Children of Columbus”


Β. Ελληνόγλωσση Βιβλιογραφία:

«Αλήθειες για τον Φιλελευθερισμό, όψεις της ανοιχτής κοινωνίας στην Ελλάδα και τον κόσμο» Δημήτρης Σκάλκος
«Βαμπίρ και Κανίβαλοι» Μίμης Ανδρουλάκης
«Γραφειοκρατία» Λούντβιχ φον Μίζες
«Εγχειρίδιο επιχειρηματικότητας» Π. Λαμπρόπουλος
«Ζητούνται Αλχημιστές» Μίμης Ανδρουλάκης
«Η οικονομική της Ελευθερίας» Λούντβιχ φον Μίζες
«Η παγκοσμιοποίηση και οι εχθροί της» Ανδρέας Ανδριανόπουλος
«Θηλυκό Πόκερ» Μίμης Ανδρουλάκης
«Limit Up – κοντά στα όρια» Ανδρέας Ανδριανόπουλος
«Μετά το μέλλον» Ανδρέας Ανδριανόπουλος
«Περί Ελευθερίας» Τζον Στιούαρτ Μιλλ
«Σαν διφορούμενο άγγιγμα» Στέλιος Ράμφος
«Τάνγκο του Τσε» Μίμης Ανδρουλάκης
«Τι έκανε η κυβέρνηση στα χρήματά μας;» Μάρρεϋ Ν. Ρόθμπαρντ
«Υπερασπίζοντας την Ελευθερία» Ανδρέας Ανδριανόπουλος
«Φιλελεύθερη Σοσιαλδημοκρατία» Τάκης Μίχας, Δημήτρης Σκάλκος
Π. Καζάκος, «Από τον ατελή εκσυγχρονισμό στην κρίση», εκδ. ΠΑΤΑΚΗ
Π. Καζάκος, «Αναθεώρηση του Συντάγματος και Οικονομία», εκδ. ΠΑΠΑΖΗΣΗ
Π. Καζάκος, «Έτοιμοι για το μέλλον ;», εκδ. ΠΑΠΑΖΗΣΗ
Ούρσουλα Λε Γκεν, «Η απελευθέρωση μιας γυναίκας»
Θ. Πελαγίδης, Μ. Μητσόπουλος, «Η στιγμή της στροφής για την ελληνική οικονομία» (2 αντίτυπα).
Κ. Χατζηφωτεινός, «Νισάφι Πια !», εκδ. ΔΙΗΝΕΚΕΣ (2 αντίτυπα)
Δ. Φύσσας, «Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος», εκδ. ΕΣΤΙΑ
Ulrike Meinhof, “Γερμανία, Γερμανία»
Erico Malatesta, “Περί Αναρχισμού και Βίας»
Ανταποκριτές στον Ισπανικό Εμφύλιο

Περιοδικά:
- Ελευθεριακή Κίνηση
- The future of Multilateralism
- KREPPA
- Migration: Europe’s Challenge
- Together or Apart ?

Κυριακή, Οκτωβρίου 23, 2011

Το Σκασιαρχείο.


Στην παλιά ταινία "Το Σκασιαρχείο" παρουσιάζεται η παιδαγωγική μέθοδος του Σελεστέν Φρενέ, κατά την οποία προβάλλεται η ανωτερότητα της ανακαλυπτικής μάθησης και της μαθητικής αυτενέργειας. Ο Φρενέ θεωρούσε ότι στο "Σχολείο Εργασίας" η γνώση έρχεται φυσικά, χωρίς βιβλία και προγράμματα. Σήμερα υπάρχει στις γαλλόφωνες χώρες "κίνημα Φρενέ", καθώς και σχολεία με το "σήμα Φρενέ" όπου οι αντιλήψεις του μεγάλου παιδαγωγού έχουν συναντηθεί ομαλά με τις Νέες Τεχνολογίες συνεχίζοντας την παράδοση της αντιαυταρχικής αγωγής και του Ανοιχτού Σχολείου.
Αν και γυρίστηκε το 1948-49 η ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα.Το σενάριο της ταινίας στηρίζεται στη ζωή του Φρενέ και καταγράφει βασικά τον πρώτο χρόνο της εκπαιδευτικής του πορείας, γύρω στο 1920, στην πόλη Bar-sur-Loup, τότε που έθετε για πρώτη φορά τις βάσεις μιας νέας εκπαιδευτικής αντίληψης.
Ο Σελεστέν Φρενέ, πρώτος αυτός, επεδίωξε να εισάγει τις νέες τεχνολογίες της εποχής στην εκπαίδευση: τυπογραφία, ραδιόφωνο, κινηματογράφο. Είναι πιο γνωστός ως ο πρώτος που έβαλε το τυπογραφείο στην τάξη και καθιέρωσε την διασχολική αλληλογραφία. Λιγότερο γνωστό είναι ότι πρώτος αυτός έβαλε τον κινηματογράφο στο σχολειο το 1926!
Ολόκληρη η ταινία με ελληνικούς υπότιτλους εδώ (απαιτείται σύνδεση σε λογαριασμό Google):

https://docs.google.com/leaf?id=0B51K81d97HM2YjFkYjU1MGEtZDAwMS00NzRlLTkyOTctOTNjN2I4YzE4YjYw&hl=en&authkey=CKHKsaYI&pli=1

Niall Ferguson: Έξι κατευθύνσεις προς την ευημερία.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων αιώνων, οι δυτικοί πολιτισμοί τα πάνε πολύ καλά στη δημιουργία γενικής ευημερίας. Ο ιστορικός Niall Ferguson ρωτά: Γιατί η Δύση και όχι οι υπόλοιποι; Προτείνει έξι μεγάλες ιδέες από το δυτικό πολιτισμό που προωθούν τον πλούτο, τη σταθερότητα και την καινοτομία. Και σε αυτό το νέο αιώνα, λέει, αυτές οι εφαρμογές είναι όλες κοινόχρηστες. Μία καταπληκτική ομιλία που εξηγεί πολύ απλά πώς οι προτάσεις για κράτος Δικαίου, Θεσμούς, Ατομικά δικαιώματα, Ελευθερία κατευθύνσεις αποτελούν το κλειδί για την πρόοδο της ανθρωπότητας:





Κυριακή, Σεπτεμβρίου 18, 2011

Για μια νέα οικονομία της δημόσιας εκπαίδευσης: Διαχωρισμός της χρηματοδότησης από την παραγωγή των εκπαιδευτικών υπηρεσιών.







(Άρθρο των Ν. Χαραλάμπους – Δ. Σταύρου)*

Θεωρούμε ότι η μεταρρύθμιση «Νέο Σχολείο – Πρώτα ο Μαθητής» που προτείνεται από το ΥΠΔΒΜΘ αποτελεί ακόμα μία μετριοπαθή πρόταση που δε μας αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας ότι θα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα στη ρίζα του. Αν και δε λείπουν κάποιες σωστές κατευθύνσεις, όπως η αυτοαξιολόγηση (άτολμη όμως και πολύ γραφειοκρατική), το πιστοποιητικό παιδαγωγικής κατάρτισης, ο θεσμός του «δόκιμου εκπαιδευτικού», η συμπύκνωση των επιπέδων ιεραρχίας και οι αυξημένες αρμοδιότητες των διευθυντών, παρόλα αυτά δεν αντιμετωπίζεται το βασικό πρόβλημα της ελληνικής εκπαίδευσης που δεν είναι άλλο από το σφιχτό εναγκαλισμό των σχολείων με το κεντρικό κράτος.

Ίσως να μην είναι ευρέως γνωστό, αλλά στην Ελλάδα το Υπουργείο Παιδείας, από τα χρήματα των φορολογουμένων, δαπανά περίπου 4.000 ευρώ ανά μαθητή κάθε έτος. Αντίθετα, όλοι οι γονείς μαθητών ή φοιτητών γνωρίζουν πολύ καλά, ποιος είναι ο τρόπος που διοχετεύονται, μέσω του κρατικού προϋπολογισμού, στο Εκπαιδευτικό Σύστημα τα χρήματα αυτά: στο νηπιαγωγείο και στο δημοτικό που ξέρουμε ότι είναι καθοριστικά για τα πρώτα βήματα του παιδιού, οι γονείς δεν έχουν καμία δυνατότητα επιλογής ή ουσιαστικής παρέμβασης.
Στο γυμνάσιο-λύκειο ζουν με το άγχος των καταλήψεων και των «κενών» ωρών οι οποίες νεκρώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και απαγορεύουν σε όσους μαθητές θέλουν, να κάνουν μάθημα.
Στο Πανεπιστήμιο πάλι τρέμουν πότε οι κομματικοί στρατοί ή η μειοψηφική συντεχνία των καθηγητών, θα απεργήσουν και θα καταλάβουν τα κτήρια, τινάζοντας στον αέρα τη ζωή και τα σχέδια των παιδιών αλλά και τον οικογενειακό προγραμματισμό και προϋπολογισμό.
Με την επικράτηση των συντηρητικών απόψεων συγκεκριμένων πολιτικών-συνδικαλιστικών ομάδων διαφαίνεται μια γενικευμένη ισοπέδωση σε όλους τους τομείς: πανομοιότυπα προγράμματα, πανομοιότυπα σχολικά εγχειρίδια (η καθυστέρηση των βιβλίων φέτος αποτελεί ακόμα ένα δείγμα γραφής του κεντρικού σχεδιασμού), ομοιόμορφα σχολικά κτήρια, όμοιοι μισθοί, ανύπαρκτες εναλλακτικές επιλογές. Όποιος εκπαιδευτικός είναι ικανός και εργατικός, δεν αμείβεται περισσότερο. Όποιος γονέας είναι άτυχος, ώστε το παιδί του να φοιτά σε τάξη με ανεπαρκή εκπαιδευτικό, δεν μπορεί να αντιδράσει. Η μονιμότητα και ο ωχαδερφισμός καταστρέφουν το πνεύμα, το ταλέντο, τις προοπτικές. Έτσι, οι καλοί εκπαιδευτικοί χάνουν τη διάθεση να προσφέρουν κι εντάσσονται σε αυτούς που λειτουργούν ελάχιστα, επιφανειακά και αρνητικά. Τα καλά σχολεία περιορίζονται, σε όλα τα επίπεδα, από το γραφειοκρατικό εναγκαλισμό της κεντρικής διοίκησης, της εξουσίας και των εκπαιδευτικών συντεχνιών κάθε απόχρωσης.

Τα αποτελέσματα της ισοπέδωσης τα βλέπουν όλοι, αλλά γρήγορα τα ξεχνούν: Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση PISA (Programme for International Student Assessment) του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, η βαθμολογία των Ελλήνων μαθητών στην Ανάγνωση και Κατανόηση Κειμένου είναι 483 (με μέσο όρο των 65 χωρών τους 493 βαθμούς), στις Επιστήμες 470 (μ.ο. 501) και στα Μαθηματικά 466 (μ.ο. 496).

Λύσεις υπάρχουν. Άνθρωποι με θέληση, γνώση και ικανότητες υπάρχουν. Υποδομές μπορούν να γίνουν. Τι μας λείπει λοιπόν κι εξακολουθούμε να είμαστε σ’ αυτό το επίπεδο;Αυτό αναζητούμε σε αυτό το άρθρο και όλοι μπορούν να συμβάλουν στη λύση του προβλήματος.

Στο πλαίσιο των συνθηκών που επικράτησαν μετά τη δεκαετία του ’80 και των ραγδαίων κοινωνικο-οικονομικών-πολιτικών μεταβολών που αποδίδονται με τον όρο «παγκοσμιοποίηση», στα εκπαιδευτικά συστήματα των χωρών της Ε.Ε. εμφανίστηκαν ποικίλες μεταρρυθμιστικές τάσεις, πολλές από τις οποίες σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με την οργάνωση και διοίκηση της εκπαίδευσης. Τις κατευθυντήριες γραμμές και τις αρχές στις οποίες βασίστηκαν οι μεταρρυθμιστικές τάσεις που επικράτησαν θα μπορούσαμε να τις συνοψίσουμε ως εξής (Eyridice, 2000) :

α) Μεταφορά της έμφασης στην αποτελεσματικότητα και στην αποδοτικότητα.
β) Εφαρμογή της αρχής της ελεύθερης επιλογής.
γ) Διαχωρισμός της χρηματοδότησης από την παραγωγή εκπαιδευτικών υπηρεσιών – δημιουργία «κράτους στρατηγείου» που λαμβάνει επιτελικές αποφάσεις αλλά δεν παρεμβαίνει.
δ) Μεταφορά της δύναμης από τους παραγωγούς ή παρόχους στους πελάτες ή αποδέκτες της δημόσιας εκπαίδευσης, δηλαδή στους εκπαιδευτικούς, στους γονείς, στους ψηφοφόρους, στους μαθητές, στους εκπρόσωπους της τοπικής κοινωνίας.

Τα κουπόνια εκπαίδευσης (vouchers), η ιδέα για ελεύθερη επιλογή σχολείου από τους γονείς και τους μαθητές με ανάλογη χρηματοδότηση του σχολείου από το Κράτος, είναι μια πρόταση που αρχίζει δειλά δειλά να ριζώνει στον διάλογο για την Παιδεία στην Ελλάδα. Η ιδέα της εφαρμογής τους είναι απλή και προς όφελος όλων: αντί να δίνει το Κράτος κεντρικά και ισοπεδωτικά τα χρήματα στο Εκπαιδευτικό Σύστημα, τα διανέμει σε μορφή Κουπονιών Εκπαίδευσης (πχ. όπως αναφέρθηκε το ετήσιο ποσό ανέρχεται σε περίπου 4.οοο ευρώ στη χώρα μας) σε κάθε μαθητή και στη συνέχεια η οικογένειά του τα διαθέτει σε όποιο σχολείο θεωρεί καλύτερο. Έτσι, κάθε οικογένεια επιλέγει ελεύθερα σχολείο (δημόσιο ή ιδιωτικό), χωρίς να δεσμεύεται από το πού μένει ή από την οικονομική της δυνατότητα. Με αυτό τον τρόπο κάθε σχολείο προσελκύει μαθητές ανάλογα με την ποιότητα των σπουδών που προσφέρει και το προσωπικό του αναβαθμίζεται μισθολογικά. Τα καλά σχολεία απορροφούν τους καλούς δασκάλους και αυτοί επιβραβεύονται. Έτσι, ενισχύεται η άμιλλα μεταξύ των σχολείων προς όφελος των μαθητών.

Τρία είναι τα κύρια επιχειρήματα που εκτοξεύονται εναντίον του συστήματος των κουπονιών:
1) Θα καταργηθεί η Δωρεάν Παιδεία.
2) Θα κλείσουν δημόσια σχολεία που δε θα προτιμώνται από τους μαθητές και τους γονείς και οι εκπαιδευτικοί τους θα βρεθούν χωρίς δουλειά.
3) Πολλά παιδιά που ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές θα βρεθούν χωρίς σχολείο μια και δεν θα είναι οικονομικά βιώσιμο να ιδρυθεί ένα σχολείο για τρείς ή τέσσερις μαθητές.

Όσον αφορά το πρώτο επιχείρημα, ο ισχυρισμός περί δωρεάν δημόσιας εκπαίδευσης είναι διπλά ψευδής και παραπλανητικός:
Είναι ψευδής και παραπλανητικός, γιατί όπως τίποτα στη ζωή δεν είναι δωρεάν, έτσι και η εκπαίδευση απορροφά σημαντικό μερίδιο του κρατικού προϋπολογισμού, με άλλα λόγια η "δωρεάν" δημόσια εκπαίδευση είναι δωρεάν μόνο για τα παιδιά των φοροφυγάδων και όχι για αυτούς που συνεισφέρουν μέσω της φορολογίας στον κρατικό προϋπολογισμό.

Είναι ψευδής και παραπλανητικός, γιατί δεν είναι ούτε δημόσια, καθώς μόνο τα παιδιά των ασθενέστερων οικονομικά γονέων φοιτούν σε χαμηλότερης ποιότητας εκπαιδευτικά ιδρύματα όλων των βαθμίδων, ενώ τα παιδιά των περισσότερο εύπορων μπορούν να πάνε στο ιδιωτικό σχολείο ή πανεπιστήμιο της επιλογής τους.

Όσον αφορά το δεύτερο επιχείρημα, κανένα κτήριο και κανένας εκπαιδευτικός δεν πρόκειται να «χαθούν». Απλά, θα απορροφηθούν από την ανάπτυξη των ποιοτικών σχολείων τα οποία θα επιβραβεύουν οι γονείς με την προτίμησή τους.

Οι εκπαιδευτικοί, για να μη «μένουν πίσω», θα είναι υποχρεωμένοι να αναζητούν καινοτομίες, να ψάχνουν τις αδυναμίες και τα προτερήματά τους, να πείθουν με τα επιτεύγματά τους, να εργάζονται δηλ. σαν κανονικοί επαγγελματίες και σαν κανονικοί άνθρωποι και όχι σαν δημόσιοι υπάλληλοι. Έτσι, η καθημερινότητα στο χώρο εργασίας των εκπαιδευτικών θα αποκτήσει άλλο ενδιαφέρον, αφού θα βιώνουν την επαγγελματική τους ζωή σαν μία συνεχή διαδικασία μάθησης και αυτοβελτίωσης.

Οι γονείς θα έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν ελεύθερα το σχολείο των παιδιών τους χωρίς να δεσμεύονται από τη μία και μόνη δυνατότητα που τους παρέχει το κράτος.Οι διαθέσιμοι πόροι για την εκπαίδευση θα διαχειρίζονται καλύτερα, αφού θα εξαρτώνται πλέον από την αποδοτικότητα των ίδιων των σχολείων και θα σχετίζονται με τη δυνατότητα των γονέων να χρηματοδοτούν τις επιλογές τους. Θα αναβαθμιστεί ο ρόλος όλων των κοινωνικών εταίρων, αφού θα συνδέεται με την ενίσχυση της ανάγκης για απόδοση λόγου από τα διοικητικά στελέχη προς την κοινωνία. Θα έχουμε μία χειροπιαστή άμεση εκπαιδευτική δημοκρατία.

Ακόμα και αν παρουσιαστούν παρενέργειες στην αρχική εφαρμογή, το σύστημα θα είναι πολύ καλύτερο από το σημερινό όπου οι μαθητές και οι (φορολογούμενοι) γονείς τους ζουν με το μόνιμο άγχος σε τι σχολείο, σε τι δάσκαλο, ή σε τι καθηγητή «θα πέσουν».

Για το τρίτο επιχείρημα, οι υποστηρικτές του συστήματος κουπονιών απαντούν, κάπως διστακτικά, ότι παιδιά που ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές, θα μπορούσαν να έχουν μια πιο υψηλή επιδότηση, το κουπόνι τους δηλαδή να αντιστοιχεί σε 5.000 ή 6.000 ευρώ ανά έτος αντί των 4.000 ευρώ, που αντιστοιχεί σε κάθε μαθητή και φοιτητή σήμερα και θα ήταν η πιθανή αξία ενός κουπονιού.

Χρειάζεται όμως; Καταρχήν ένα τέτοιο μέτρο θα μπορούσε να δημιουργήσει στρεβλώσεις και γραφειοκρατία. Ποιες περιοχές θεωρούνται απομακρυσμένες; Γιατί να μην έχει ένα παιδί που ζει σε υποβαθμισμένες περιοχές των πόλεων ανάλογη μεταχείριση; κοκ.

Οι νέες μέθοδοι που έφερε στο προσκήνιο το κίνημα της Νέας Αγωγής πριν από μερικές δεκαετίες απέρριψαν τη μηχανοποίηση της εκπαίδευσης και έδωσαν νέο περιεχόμενο στις πορείες και στις μορφές διδασκαλίας εμπλουτίζοντάς τες με νέες έννοιες. Ειδικότερα, το κίνημα του Αντιαυταρχικού Σχολείου ή Ανοιχτού Σχολείου επιχείρησε να εξασφαλίσει στο μαθητή τη δυνατότητα ελεύθερης επιλογής του προγράμματος φοίτησης, των στόχων και των διαδικασιών που θα τον οδηγήσουν στην αυτοπραγμάτωσή του. Γι’ αυτό και το Ανοιχτό Σχολείο κάνει λόγο για αυτορρυθμιζόμενο και αυτοπραγματούμενο μαθητή και συχνά για αυτοκαταργούμενο δάσκαλο !

Οι δεξιότητες που απαιτούνται όμως για τη νέα αυτή προσέγγιση της μάθησης δεν αποκτώνται με την παθητική ακρόαση, την απομνημόνευση και την επανάληψη, αλλά με δραστηριότητες που βασίζονται στη μαθητική αυτενέργεια. Φτάσαμε έτσι, σήμερα, στην έννοια της ομαδοκεντρικής ή ομαδοσυνεργατικής διδασκαλίας η οποία χρησιμοποιεί τη συνεργασία των μαθητών για τη διερεύνηση του διδακτικού αντικειμένου. Αυτό επιτυγχάνεται με μεθόδους που είναι στο σύνολό τους επαγωγικές, ενθαρρύνουν δηλαδή την ανακαλυπτική μάθηση και ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε την πειραματική μέθοδο, την επίλυση προβλημάτων, την έρευνα πεδίου, τη μέθοδο Project, τη βιωματική μέθοδο, το θεατρικό παιχνίδι.

Η εργασία του Ινδού ερευνητή Σουγκάτα Μίτρα σε αυτό το πεδίο και σε περιοχές φτωχότερες και πιο απομακρυσμένες από την ελληνική άγονη γραμμή έχει ανοίξει πραγματικά νέους ορίζοντες: Μελετώντας τη σχέση ανάμεσα στην απόσταση και στην ποιότητα της εκπαίδευσης στην Ινδία, ο κ. Μίτρα ανακάλυψε ότι όσο πιο απομακρυσμένο ήταν ένα σχολείο τόσο χειρότερα ήταν τα αποτελέσματά του. Επίσης, η κακή ποιότητα δε συσχετιζόταν με την υποδομή, ούτε με το επίπεδο φτώχειας, ούτε με την έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος. Ανακάλυψε ακόμη, ότι το 69% των δασκάλων στα σχολεία αυτά, επιθυμούσαν να μετακομίσουν σε αστικό κέντρο. Ήταν φανερό ότι τα αντικίνητρα των δασκάλων συσχετίζονταν άμεσα με τις χαμηλές επιδόσεις των σχολείων αυτών. Προτείνει έτσι, αντί να παρέχουμε την πρωτοποριακή τεχνολογία μόνο στα Πειραματικά αστικά σχολεία, να την εισάγουμε στις απομακρυσμένες περιοχές διότι η συγκριτική διαφορά που επιφέρει θα ήταν σε εκείνες τις περιοχές πολύ πιο χρήσιμη.

Ας μεταφέρουμε την παραπάνω έρευνα στα ελληνικά δεδομένα και ας πάρουμε το παράδειγμα ενός νησιού άγονης γραμμής που έχει τέσσερα παιδάκια, ηλικίας 6, 9, 10 και 13 ετών. Με το σύστημα των κουπονιών τα τέσσερα παιδάκια έχουν συνολικά κουπόνια αξίας 16.000 ευρώ.

Με τους μισθούς των εκπαιδευτικών εκεί που έχουν καταπέσει, πιστεύει κανείς ότι δε θα υπάρξει ένας έξυπνος και εργατικός καθηγητής ή δάσκαλος που θα αναλάβει την μόρφωση αυτών των παιδιών; Δε θα υπήρχε ένας δάσκαλος που θα μπορούσε να ταξιδεύει κάθε μήνα, για μια εβδομάδα στο συγκεκριμένο νησάκι ώστε να καλύπτει την ύλη; Υπάρχει καμία αμφιβολία για το αν η επαφή που θα ανέπτυσσε ο δάσκαλος αυτή την εβδομάδα με τους τέσσερις μαθητές δε θα ήταν πιο αποτελεσματική από τάξεις που μπορεί να έχουν 25 ή 30 μαθητές;

Ο δάσκαλος λοιπόν θα περνούσε την εβδομάδα στο νησί, και θα ανέθετε την ανάλογη ύλη για τρεις εβδομάδες στους μαθητές του. Επιλέγοντας την κατάλληλη ομαδοκεντρική μέθοδο θα ανέθετε στην ομάδα των τεσσάρων παιδιών, τη σχετική έρευνα με το διδακτικό τους αντικείμενο, το σχετικό Project, ή την επίλυση προβλημάτων που απαιτούνται. Άλλωστε, με τη σπειροειδή διάταξη της ύλης, κάθε μαθητής θα είχε τη δυνατότητα να διαχειριστεί κάθε έννοια και να καλλιεργήσει κάθε δεξιότητα πολλές φορές και σε ανώτερο επίπεδο κάθε φορά, κατακτώντας τη σταδιακά, ανάλογα με το βαθμό ετοιμότητάς του. Στους γονείς θα έδινε τις απαραίτητες οδηγίες για μαθήματα που απαιτούν πιο εξειδικευμένη δουλειά, πχ. το μάθημα της Γλώσσας. Έτσι, εμπλέκονται και οι γονείς στη μαθησιακή διαδικασία και δεν αισθάνονται το δάσκαλο ως απόμακρο δημόσιο υπάλληλο ή ως «ξένο». Αυτό θα του άφηνε τρεις εβδομάδες για να αναλάβει με τον ίδιο τρόπο πέντε ή έξι άλλους μαθητές. Ο δάσκαλος πλέον μπορεί να παίρνει 32 με 40 χιλιάδες ευρώ το χρόνο (2.600 με 3.300 ευρώ το μήνα), για να διδάσκει 8 με 10 παιδιά από την άγονη γραμμή. Πόσα αλήθεια χρήματα το χρόνο κερδίζει ο μέσος δάσκαλος και καθηγητής;

Οι δύσπιστοι μπορεί να ρωτήσουν τι γίνεται με τα άλλα μαθήματα, πχ. Μαθηματικά, Γεωγραφία, Φυσική, Χημεία.

Αν ο καθηγητής ή ο δάσκαλος χρειαστούν βοήθεια σε ένα ειδικό θέμα, πχ. Mαθηματικά ή Φυσική, θα μπορούσαν να κανονίσουν δύο ή τρεις φορές το χρόνο να «προσλάβουν» έναν καθηγητή Μαθηματικών ή Φυσικής για να συνοδεύσει το δάσκαλο στα απομακρυσμένα σημεία, ώστε τα παιδιά να λάβουν ακόμα πιο εξειδικευμένη γνώση. Και πάλι ας αναλογιστούμε πόση ύλη μπορεί να καλυφθεί με τη σωστή προετοιμασία και με μια ή δύο μέρες εντατικών μαθημάτων σε ένα αντικείμενο με μικρό αριθμό μαθητών.

Στο σημείο αυτό μπορούν να βοηθήσουν διακριτικά και το Κράτος και οι επιχειρήσεις τηλεπικοινωνιών, καθώς και η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αν το Κράτος με τη βοήθεια των επιχειρήσεων συνδέσει διαδικτυακά και ασύρματα ακόμα και τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της Ελλάδας, τα παιδιά θα μπορούν να επικοινωνούν με το δάσκαλο χωρίς να απαιτείται φυσική παρουσία. Η βιντεοτηλεπικοινωνία είναι όχι μόνο ευρέως διαδεδομένη, αλλά και μέσω Διαδικτύου δεν κοστίζει τίποτα.

Μόλις με 600 ευρώ (και πολλά λέμε) ο δάσκαλος μπορεί να αγοράσει εξαιρετικής δυνατότητας laptop για κάθε μαθητή του. Το ποσό αυτό δίνεται άπαξ.

Οι τοπικές κοινότητες από τη μεριά τους μπορούν να παρέχουν στέγαση. Με τόσα σπίτια εγκαταλελειμμένα, ένα σίγουρα μπορεί να φτιαχτεί για να φιλοξενεί το δάσκαλο και να του δώσει ένα ακόμα κίνητρο να πάει στην απομακρυσμένη περιοχή. Μπορούν ακόμα και να του καλύπτουν τα έξοδα σίτισης. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι ο άνθρωπος που μορφώνει τα παιδιά τους.

Όλα αυτά συμβάλλουν στην αυξημένη επαφή του δασκάλου με τους μαθητές αλλά και στη μείωση του κόστους διαβίωσης του δασκάλου με αποτέλεσμα όλο και περισσότερα χρήματα να μένουν σε αυτόν ή αυτήν. Και όλα αυτά χωρίς να ‘πριμοδοτείται’ επιπλέον η μόρφωση αυτών των παιδιών.

Με το σύστημα των κουπονιών και την απελευθέρωση του εκπαιδευτικού συστήματος θα δημιουργηθεί μια οικονομία της εκπαίδευσης, που θα απελευθερώσει και την ίδια την έννοια του σχολείου από στερεότυπα. Οι καθηγητές και οι δάσκαλοι , θα είναι ελεύθεροι να κανονίσουν το χρόνο τους ώστε να μπορούν να αναλαμβάνουν παιδιά και να προσαρμόζουν την εκπαίδευσή τους στις ιδιαίτερες συνθήκες διαβίωσής τους.

Θα δούμε εκπαιδευτικά προγράμματα που θα μπορούν να καλύψουν την υπάρχουσα ύλη σε δύο εβδομάδες ή ακόμα και σε μία εβδομάδα αντί σε ένα μήνα και χωρίς την παραμικρή μείωση της ποιότητας στην εκπαίδευση.

Θα δούμε πειραματισμούς και καινοτομίες με τις οποίες τα εκπαιδευτικά προγράμματα θα καταρτίζονται, ώστε να γεφυρώνουν ηλικιακές διαφορές μεταξύ των μαθητών.

Αν οι εκπαιδευτικοί που αντιδρούν στα κουπόνια εκπαίδευσης πραγματικά κόπτονται για το καλό των παιδιών της επαρχίας και των απομονωμένων περιοχών, ας εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες που τους δίνονται με αυτό το σύστημα για να πάνε (με το αζημίωτο) στις περιοχές αυτές και να αφιερώσουν το χρόνο τους στη μόρφωση των παιδιών.

Αντίθετα, αυτό που βλέπουμε δυστυχώς είναι για χρόνια η τακτική πολλών δασκάλων και καθηγητών να αντιδρούν σε μια πιθανή μετάθεσή τους στην επαρχία και να επιστρατεύουν κάθε μέσο για να πάρουν αποσπάσεις και να μην υπηρετήσουν σε απομακρυσμένα σχολεία.

Οι ανάγκες της κοινωνίας μεταβάλλονται ραγδαία και το εκπαιδευτικό σύστημα οφείλει να προσαρμόζεται. Χρειαζόμαστε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα προετοιμάζει τους σημερινούς μαθητές για την παγκόσμια αρένα εργασίας και ιδεών. Με την απελευθέρωση του συστήματος θα καταργηθεί η παλαιού τύπου γραφειοκρατία που δημιουργεί χάσμα ανάμεσα στους δασκάλους και τους μαθητές με τους γονείς τους. Αυτή είναι η πιο πολύτιμη σχέση στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και αυτή θα πρέπει να είναι η προτεραιότητά μας.


■* Ο Νίκος Χαραλάμπους είναι αρχιτέκτων και Γενικός Γραμματέας της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (http://www.greekliberals.net/).
■* Ο Δημήτρης Σταύρου είναι δάσκαλος και συντονιστής Στερεάς Ελλάδας της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (http://dstavrou.blogspot.com/).




Βιβλιογραφία – Πηγές :

- Η. Ματσαγγούρας, «Θεωρία της Διδασκαλίας», Gutenberg, Aθήνα 2003

- Πολιτικό Πρόγραμμα Φιλελεύθερης Συμμαχίας, Ανάβυσσος 2007, http://www.greekliberals.net/fis/index.php?option=com_content&view=article&id=179&Itemid=158

- ΥΠ.Π.Δ.Β.Μ.Θ., Σχέδιο Νόμου «Νέο Σχολείο – Πρώτα ο μαθητής».

- ΟΟΣΑ, Programme for International Student Assessment (PISA).

- Ι. Κατσαρός, «Οργάνωση και Διοίκηση της Εκπαίδευσης», ΥΠ.Ε.Π.Θ., ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ, ΑΘΗΝΑ 2008

- ΥΠ.Ε.Π.Θ., Βιβλία δασκάλου Α’ – ΣΤ’ Δημοτικού, ΟΕΔΒ

- Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Βάση Δεδομένων για τα εκπαιδευτικά συστήματα και εκπαιδευτικές πολιτικές «ΕΥΡΥΔΙΚΗ».

- Σουγκάτα Μίτρα, «Πώς τα παιδιά μπορούν να αυτοδιδάσκονται», παρουσίαση στο http://www.ted.com/talks/sugata_mitra_shows_how_kids_teach_themselves.html

- Α. Ράπτης, «Πληροφορική και Εκπαίδευση», εκδ. Α. Ράπτης, Αθήνα 1999

Κυριακή, Αυγούστου 21, 2011

Αυτονομία, ανταγωνισμός και αξιοκρατία στο δημόσιο τομέα.



Ο ανταγωνισμός είναι ένα εγγενές ανθρώπινο χαρακτηριστικό που το συναντούμε σε όλα ανεξαιρέτως τα περιβάλλοντα. Αν δεν διοχετευτεί δημιουργικά, ευτελίζεται σε προσωπική αντιπαράθεση, παραβατική συμπεριφορά, αντικοινωνικότητα, κτλ. Ο Φ. Ντοστογιέφσκι στους «Δαιμονισμένους» περιγράφει άριστα το νοσηρό ανταγωνισμό μέσα σε συλλογικότητες παρουσιάζοντας τον παρασιτισμό, την αγένεια, την επίδειξη, την κολακεία και άλλες στρεβλώσεις στην κοινωνία της προσοβιετικής Ρωσίας.
Η μεγαλύτερη συνεισφορά του δημοκρατικού καπιταλισμού στην ανθρωπότητα είναι οι ανταγωνιστικές οικονομικές δομές μέσω της ελεύθερης νόμιμης δράσης όπου τα ατομικά ταλέντα ανταγωνίζονται με σκοπό το κέρδος. Έτσι, τα δημιουργικά άτομα αποκομίζουν κέρδη και αυτό τους επιτρέπει στην υπόλοιπη ζωή τους να ζουν ως κοινωνικοί άνθρωποι και όχι ως παράσιτα. Δεν είναι τυχαίο ότι στις ελεύθερες κοινωνίες του ώριμου καπιταλισμού βρίσκει κανείς τους πιο ποικίλους ανθρώπινους τύπους: Δίπλα στους επιχειρηματίες, τους τυχοδιώκτες, τους αποφασιστικούς και τους σκληρούς στοχοθέτες, υπάρχουν οι ρομαντικοί, οι εκκεντρικοί, οι εθελοντές, οι στοχαστές, οι φιλόσοφοι, οι ακτιβιστές, οι ονειροπόλοι. Τα διαφορετικά άτομα δε φυλακίζονται σε έναν ιδεατό τύπο και η αναγνώριση του πρωτείου τους αναδεικνύει τις πιο ποικίλες προσωπικότητες.
Σε μια τέτοια κοινωνία, οι δημόσιες υπηρεσίες δεν μπορούν να «ζουν στον κόσμο τους». Θα πρέπει να ανταγωνίζονται η μια με την άλλη καθώς και ιδιωτικές επιχειρήσεις εξουσιοδοτημένες από το κράτος να παρέχουν ίδιες υπηρεσίες. Το μοντέλο των Κέντρων Τεχνικού Ελέγχου Οχημάτων (ΚΤΕΟ) αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ενώ παλιότερα υπήρχαν τέτοια κέντρα μόνο δημόσια, στις κατά τόπους Νομαρχίες, εδώ και μερικά χρόνια η υπηρεσία «άνοιξε» και σήμερα στη χώρα μας λειτουργούν περίπου 50 δημόσια και 150 ιδιωτικά ΚΤΕΟ, ενώ έχουν κατατεθεί αιτήσεις για τη λειτουργία άλλων 50 ιδιωτικών μονάδων. Δημιουργήθηκε μία καινούρια αγορά, με περισσότερες θέσεις εργασίας και με άριστη εξυπηρέτηση που βασίζεται στην ελεύθερη επιλογή των καταναλωτών-οδηγών οχημάτων.
Ο στόχος στις απελευθερωμένες πλέον υπηρεσίες θα είναι η βελτίωση της ποιότητας με σκοπό την καλύτερη χρηματοδότησή τους και οι εργαζόμενοι σε αυτές θα ξεφύγουν από υποδεέστερες μορφές ανταγωνισμού που ενδεχομένως βίωναν εντός των υπηρεσιών τους μην έχοντας πού αλλού να τον διοχετεύσουν. Κάθε κατάστημα ή υποκατάστημα της δημόσιας ή ιδιωτικής υπηρεσίας θα πρέπει να ανταμείβεται ανάλογα με τα επιτεύγματά του. Αυτό σημαίνει ότι θα χρηματοδοτείται κατά κεφαλήν, σύμφωνα με τον αριθμό των πολιτών που το προτιμούν για τις υπηρεσίες που προσφέρει. Με την κατάργηση των γεωγραφικών περιορισμών, κάθε πολίτης θα μπορεί να εξυπηρετηθεί από οποιαδήποτε υπηρεσία ανεξαρτήτως τόπου. Θα επιλέγει ελεύθερα γιατρούς του ΙΚΑ ή του Δημοσίου, Εφορίες, Πολεοδομίες, κλπ. Ακόμα και σχολεία για τα παιδιά του. Έτσι, θα επιβραβεύει την υπηρεσία ή θα την τιμωρεί στερώντας της λειτουργικά έξοδα (μισθούς και πάγια). Η καθημερινότητα στο χώρο εργασίας των δημοσίων υπαλλήλων αποκτά έτσι άλλο ενδιαφέρον και βιώνουν την επαγγελματική τους ζωή σαν μία συνεχή διαδικασία μάθησης και αυτοβελτίωσης.
Οι προϊστάμενοι των υπηρεσιών θα πρέπει να έχουν αυξημένη αυτονομία έτσι ώστε να έχουν τη δυνατότητα να δουλέψουν με τους συνεργάτες της προτίμησής τους. Δεν είναι δυνατό στον 21ο αιώνα να χρησιμοποιούμε στην Ελλάδα «πίνακες προσλήψεων» και ο επικεφαλής μιας υπηρεσίας να «καπελώνεται» από εργαζομένους τους οποίους ουδέποτε θα επέλεγε ο ίδιος. Επιπλέον, θα πρέπει να λειτουργεί ως μάνατζερ, δηλαδή να μπορεί να επιβραβεύει τους παραγωγικούς και ικανούς υπαλλήλους και να προσφέρει όραμα και κίνητρα ακόμα και στους μέτριους.
Η έρευνα διαπιστώνει ότι η ανάγκη για συνεχή επαγγελματική ανάπτυξη όλων μας ολοένα θα μεγαλώνει. Οι επιστημονικές και τεχνολογικές πληροφορίες τώρα διπλασιάζονται κάθε 3 χρόνια περίπου και ο καθένας μας είναι πιθανό να αλλάξει σταδιοδρομία ή επάγγελμα περίπου 5 έως 7 φορές κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής ζωής του. Έτσι, η μονιμότητα και η επανάπαυση δεν μπορούν να αποτελούν πρότυπα για τη ζωή ενός φυσιολογικού εργαζομένου. Οδηγούν στην καλύτερη περίπτωση σε διανοητικό «λήθαργο», σε αδιαφορία, σε πλήξη και σε περιθωριοποίηση, ενώ στη χειρότερη οδηγούν σε καταστάσεις σαν και εκείνες που περιγράφει η γνωστή κινηματογραφική ταινία «Κυνόδοντας»: σε πατερναλισμό, σε εσωστρέφεια, σε παρακμή, σε αναπηρία.
Οι οπαδοί της μονιμότητας αυτοαποκαλούνται προοδευτικοί, προτείνουν όμως ένα σύστημα που χαρακτηρίζεται από την προσήλωση στη ρουτίνα και την αντίσταση στην ανανέωση κάθε είδους. Αυτοαποκαλούνται εξεγερμένοι, ενώ επιδιώκουν την παντοδυναμία του κράτους. Υπόσχονται την τέλεια κοινωνία, αλλά σχεδιάζουν να μετατρέψουν τον κόσμο σε μια γιγάντια, μη ανταγωνιστική, δημόσια υπηρεσία. Αυτή είναι η δελεαστική ουτοπία και ο ευγενής σκοπός για τον οποίο θα πρέπει να αγωνιστούμε ;

Σάββατο, Αυγούστου 20, 2011

Ο Χανς Ρόσλινγκ αποκαλύπτει νέες ιδέες για την έξοδο από τη φτώχεια.

Ο ερευνητής Χανς Ρόσλινγκ χρησιμοποιεί τα φοβερά του εργαλεία ανάλυσης δεδομένων για να δείξει πώς οι χώρες βγάζουν τον εαυτό τους από τη φτώχεια. Παρουσιάζει την "Οδό των Δολλαρίων", συγκρίνοντας νοικοκυριά διαφορετικών επιπέδων εισοδήματος από όλον τον κόσμο. Υποστηρίζει ότι η οικονομική ανάπτυξη είναι το σημαντικότερο μέσο για την ευημερία, αλλά ο πολιτισμός είναι ο σημαντικότερος στόχος. Και στο τέλος κάνει κάτι πραγματικά απίστευτο.

Πέμπτη, Αυγούστου 18, 2011

Η απολογία του Χάουαρντ Ρόαρκ.

Από το σημείο 8.45" του πρώτου βίντεο (επάνω) μπορείτε να δείτε την απολογία του Χάουαρντ Ρόαρκ στο αριστούργημα της Άυν Ραντ, "The Fountainhead" (Κοντά στον ουρανό). O αρχιτέκτονας Χ. Ρόαρκ κατηγορείται γιατί ανατίναξε ένα κτήριο επειδή δε χτίστηκε σύμφωνα με τις οδηγίες του. Η απολογία του αποτελεί την περίληψη της φιλοσοφίας της Άυν Ραντ, του Αντικειμενισμού, σύμφωνα με την οποία το άτομο δημιουργεί σύμφωνα με το ταλέντο του και όχι σύμφωνα με τις επιταγές της κοινωνίας. Συνεχίζεται και ολοκληρώνεται στο δεύτερο βίντεο (κάτω):



Στέλιος Ράμφος: Ήρθε η ώρα να απελευθερωθούμε από τους εαυτούς μας !

Στέλιος Ράμφος: Η ζωή ζει με τα λάθη της, ενώ τα άτομα, με τις δυνατότητές τους. Μία συνέντευξη του Στέλιου Ράμφου, τον Μάρτιο του 2011 στο Κρήτη TV, με φιλοσοφικές, πολιτισμικές, και ψυχολογικές προεκτάσεις, σχετικά με τα ψυχικά ριζώματα του Νεοέλληνα στην προοπτική εντάξεώς του στην Ευρωπαϊκή πραγματικότητα.



Stelios Ramfos: Life lives with its mistakes while individuals, in their capabilities. from George Yiannis on Vimeo.

Σάββατο, Αυγούστου 13, 2011

Κεν Ρόμπινσον: Το σχολείο σκοτώνει τη δημιουργικότητα !

Ο Σερ Κεν Ρόμπινσον κάνει μια διασκεδαστική πρόταση για τη δημιουργία ενός εκπαιδευτικού συστήματος που να γαλουχεί (αντί να υπονομεύει) τη δημιουργικότητα.




O Σουγκάτα Μίτρα μας δείχνει πώς τα παιδιά αυτοδιδάσκονται.

Μιλώντας στο LIFT 2007, ο Σουγκάτα Μίτρα, είχε παρουσιάσει το πείραμά του με τίτλο: Τρύπα στον Τοίχο. Μικρά παιδιά σε αυτό το πείραμα, έμαθαν να χρησιμοποιούν ηλεκτρονικό υπολογιστή από μόνα τους και δίδαξαν ταυτόχρονα και άλλα παιδιά. Σήμερα αναρωτιέται: Τι άλλο μπορούν άραγε να αυτοδιδαχθούν; Και ονομάζει το συνολικό αποτέλεσμα της εξαετούς ερευνάς του: Εξωδογματική.




Πέμπτη, Αυγούστου 11, 2011

Αντόρα Σβίτακ : Τι μπορούν να μάθουν οι μεγάλοι από τα παιδιά.

Το παιδί θαύμα, η Αντόρα Σβίτακ, λέει πως ο κόσμος χρειάζεται "παιδαριώδη" σκέψη: τολμηρές ιδέες, τρελή φαντασία και κυρίως αισιοδοξία. Τα μεγάλα όνειρα των παιδιών αξίζουν μεγάλες προσδοκίες, λέει, ξεκινώντας από την ίδια προθυμία των ενηλίκων να μάθουν από τα παιδιά ίση με την προθυμία να τα διδάσκουν :




Άλι Καρ-Τσέλμαν: Χρησιμοποιώντας τα παιχνίδια για να τονώσουμε το ενδιαφέρον των αγοριών για τη μάθηση.