Δευτέρα, Μαΐου 26, 2008

Γκράμσι: Ελευθερία και Πειθαρχία στη μάθηση, μέρος τέταρτο (και τελευταίο).


Κριτική στις θέσεις του Γκράμσι ασκεί σε άρθρο του ο Κ.Βρατσάλης στο οποίο αναφέρει ότι ο Γκράμσι ξεκινώντας από «μιαν υποτίμηση του ταξικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης»[1] καταλήγει στο να καθιστά τη διάκριση ανάμεσα στο ρόλο της πειθαρχίας στη διαδικασία της μάθησης και στο ρόλο της στην εκπαιδευτική διαδικασία, ασαφή. Οι δύο παραπάνω διαδικασίες δεν πρέπει να συγχέονται γιατί η πρώτη είναι μια «ατομική διαδικασία με κοινωνικούς προσδιορισμούς», ενώ η δεύτερη «μια κοινωνική διαδικασία», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι ανεξάρτητες.
Κατά δεύτερο λόγο, υποστηρίζει ο Βρατσάλης, ο Γκράμσι όταν μιλάει για καταναγκασμό και πειθαρχία εννοεί μόνο την «εκπαιδευτική πίεση» και παραβλέπει το γεγονός ότι καταναγκασμός είναι και η «αυθαίρετη» αφετηρία στην εκπαίδευση ενός μαθητή, αλλά και η «αυθαίρετη» επιλογή των γνώσεων που θα διδαχθούν.
Σε ό,τι αφορά τη διαδικασία της μάθησης ο Βρατσάλης υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να υπάρχει καταναγκασμός διότι «δεν μπορεί να υφίσταται σχέση εξουσίας ανάμεσα στο δάσκαλο και το μαθητή στην προσπάθεια του δεύτερου να οικοδομήσει τις γνώσεις, επειδή ακριβώς αυτοί οι στόχοι-γνώσεις δεν μπορούν να ορίζονται από το δάσκαλο εν αγνοία του μαθητή». Παρόλο που στο σημερινό αστικό σχολείο η παραπάνω άποψη εφαρμόζεται σε ό,τι αφορά το εσωτερικό της μαθησιακής διαδικασίας, δεν εφαρμόζεται σε ό,τι αφορά τα δύο «άκρα» της: την «αυθαίρετη» αφετηρία και τον «αυθαίρετο» στόχο.
Ένα άλλο πρόβλημα που τίθεται είναι αυτό της «αντιστοιχίας», το οποίο εκκινά από το ερώτημα: Το αυταρχικό σχολείο μήπως είναι η αντανάκλαση ενός αυταρχικού καθεστώτος ;
Κατά πρώτο λόγο, ο Δημητράκος απαντά σε αυτό το ερώτημα διευκρινίζοντας ότι άλλο είναι η αυταρχικότητα και άλλο η ανάγκη πειθαρχίας. Η ειδοποιός διαφορά τους είναι ότι η πρώτη καταπολεμά την κρίση και την ελεύθερη βούληση, ενώ η δεύτερη παρέχει συνεχώς εφόδια για την καλλιέργεια και ανάπτυξη της κριτικής ικανότητας.
Κατά δεύτερο λόγο, απαντά ότι η ιδέα της αντιστοιχίας έχει χαρακτήρα επαγωγικό και α-κριτικό και ότι «παραβλέπει το γεγονός ότι η ελευθερία, σαν κοινωνικό και πολιτιστικό ιδεώδες, είναι σημείο ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΥ και όχι αφετηρίας μιας ορθής εκπαιδευτικής πολιτικής»
[2]


[1] Κ.Βρατσάλης, Πειθαρχία και μάθηση στον Γκράμσι, σελ. 181
[2] Δ. Δημητράκος, ό.π., σελ. 72

Πέμπτη, Μαΐου 22, 2008

Γκράμσι: Ελευθερία και Πειθαρχία στη μάθηση, μέρος τρίτο.


Τελικά, όπως είπαμε και προηγουμένως, ο Γκράμσι τάσσεται ανεπιφύλακτα υπέρ του σχολικού εξαναγκασμού με τη μορφή της εκπαιδευτικής πίεσης. Αυτή τη θέση του τη στηρίζει ακόμα και με τη θετική στάση του για τη διδασκαλία των λεγόμενων «νεκρών» γλωσσών. Αυτές, υποστηρίζει ο Γκράμσι, είναι χρήσιμες ακριβώς επειδή αναγκάζουν τους νεαρούς μαθητές να υφίστανται μια «δοκιμασία» εκπαιδευτική και «να συνηθίσουν να μελετούν με έναν ορισμένο τρόπο: να αναλύουν ένα ιστορικό θέμα, που μπορούν να το χρησιμοποιήσουν σαν ένα πτώμα που συνεχώς ξαναπαίρνει ζωή, και για να συνηθίσουν να κάνουν συλλογισμούς: να σκέφτονται με αφηρημένα σχήματα και να είναι όμως ικανοί απ’την αφαίρεση να ξανακατεβαίνουν στην άμεση πραγματική ζωή για να βλέπουν σε κάθε πράξη ή δεδομένο εκείνο που είναι ιδιαίτερο: τη γενική σύλληψη και το άτομο.»[1] Ως παράδειγμα για τα επιχειρήματά του φέρνει τη διδασκαλία της λατινικής την οποία υποστηρίζει ότι τη μελετάμε όχι βέβαια για να μάθουμε να τη μιλάμε και να τη χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας ζωή, αλλά επειδή δεν είναι δυνατό να μελετήσουμε με αυτό τον τρόπο μία σύγχρονη γλώσσα, λ.χ. την ιταλική.
Ταυτόσημες απόψεις με τον Γκράμσι για την πειθαρχία στην εκπαίδευση έχει και ο Δημητράκος. Υποστηρίζει ότι χρησιμοποιώντας ως μέσο τον καταναγκασμό πρέπει να έχουμε σαν απώτερο σκοπό μας της ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΥΜΕΝΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ, η οποία αποτελεί τη δύναμη της ελευθερίας. Πιστεύει ότι ο καταναγκασμός θα είναι πάντα απαραίτητος στην εκπαίδευση διότι ο εκπαιδευόμενος «δεν αναπτύσσει αυθόρμητα τη δύναμη αυτής της εσωτερικοποίησης»
[2].

(συνεχίζεται)


[1] Αντόνιο Γκράμσι, ο.π., σελ. 29
[2] Δ.Δημητράκος, Παιδεία και Κοινωνική Αναμόρφωση, ό.π., σελ. 69

Κυριακή, Μαΐου 11, 2008

Γκράμσι: Ελευθερία και Πειθαρχία στη μάθηση, μέρος δεύτερο.


Στο χώρο όπου οικοδομούνται οι νέες γνώσεις, δηλ. στο σχολείο, το ένα σκέλος της διαμόρφωσης κατάλληλου κλίματος συναποτελούν η συναίνεση και η συμφωνία. Το άλλο είναι η πειθαρχία.

Ο Γκράμσι υποστηρίζει ότι θέτοντας σαν απώτερο στόχο την αποδοχή του Συστήματος από όλους τους πολίτες, τα μέσα θα πρέπει να είναι ο εξωτερικός καταναγκασμός αλλά και η αυθόρμητη συναίνεση. Αυτό το Σύστημα το ορίζει σαν «ένα σύστημα νόμων που ρυθμίζει οργανικά τη ζωή των ανθρώπων αναμεταξύ τους»
[1] και διευκρινίζει ότι «πρέπει να γίνεται αποδεκτό εξαιτίας της αναγκαιότητας που θα αναγνωρίζουν και θα προτείνουν οι ίδιοι (οι άνθρωποι) σαν ελευθερία και όχι μονάχα χάρη στον απλό εξαναγκασμό»[2].

Κατά την αντίληψη του Γκράμσι, πειθαρχία «δεν σημαίνει παθητική αποδοχή των διαταγών, αλλά συνειδητή και καθαρή εφαρμογή των κατευθύνσεων που πρέπει να εφαρμοσθούν»
[3]. Έτσι, μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η πειθαρχία αυτή καθεαυτή, αλλά η πρόθεση εκείνων που τη διατάζουν, δηλαδή εκείνων που ορίζουν τις παραπάνω «κατευθύνσεις».

Στο χώρο της παιδείας ο Γκράμσι θεωρεί την πειθαρχία απαραίτητη. Πιστεύει ότι έτσι διαμορφώνονται και οι μελλοντικοί επιστήμονες, δηλαδή εξαναγκάζοντάς τους από μικρούς μαθητές να συμμετέχουν σε έντονες ψυχοφυσικές διαδικασίες, όπως είναι το διάβασμα και η μελέτη. Ακόμη, υποστηρίζει ότι «η συμμετοχή στη μέση παιδεία όλων και ευρύτερων μαζών έφερε μαζί της την τάση για χαλάρωση της πειθαρχίας των σπουδών και την τάση να ζητάμε «διευκολύνσεις»»
[4]
και δικαιολογεί αυτή την πρότασή του μάλλον εύστοχα λέγοντας ότι «το παιδί μιας παραδοσιακής οικογένειας διανοουμένων ξεπερνά πιο εύκολα τη διαδικασία ψυχοφυσικής προσαρμογής: Με το που μπαίνει στην τάξη για πρώτη φορά υποφέρει κιόλας σε αρκετά λιγότερα σημεία από τους συμμαθητές του γιατί έχει αποκτήσει κιόλας έναν προσανατολισμό χάρη στις οικογενειακές συνήθειες».
Δηλαδή θεωρεί την πειθαρχία και τον καταναγκασμό σπουδαία παιδαγωγικά μέσα για τη μόρφωση των παιδιών που προέρχονται από τις ευρύτερες λαϊκές μάζες.Για τον Γκράμσι το πρόβλημα δεν είναι το πώς θα δρα ή δε θα δρα το άτομο ελεύθερα, ή το πώς θα εφαρμοστεί η πειθαρχία, αλλά το πώς θα πραγματοποιηθεί το πέρασμα από την εφαρμογή του εξαναγκασμού στην συγκατάθεση και συνεργασία των μεμονωμένων ατόμων και από εκεί στην «οικουμενική ελευθερία». Η λύση σ’αυτό το ζήτημα δίνεται από την «εκπαιδευτική πίεση», η οποία, επειδή ακριβώς είναι εκπαιδευτική, δεν είναι καθαρός εξαναγκασμός, είναι μια μορφή «κάθαρσης» και οδηγεί τελικά στη συμφιλίωση των δύο αντίθετων όρων, της ελευθερίας και του εξαναγκασμού .
(συνεχίζεται)



[1] Αντόνιο Γκράμσι, «Η οργάνωση της κουλτούρας», εκδ. ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ, Αθήνα 1973, κεφ. «Αναζητώντας την εκπαιδευτική αρχή», σελ. 24
[2] Αντόνιο Γκράμσι, ό,π., σελ. 24
[3] F . LOMBARDI, «Οι παιδαγωγικές αντιλήψεις του Αντόνιο Γκράμσι», εκδ. ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ, Θεσσαλονίκη 1986, κεφ. «Ο εξαναγκασμός στην εκπαίδευση», σελ. 71
[4] Αντόνιο Γκράμσι, ό,π., σελ. 35

Παρασκευή, Μαΐου 09, 2008

Γκράμσι: Ελευθερία και Πειθαρχία στη μάθηση, μέρος πρώτο.


Στα πλαίσια παλιότερης εργασίας μου στο μάθημα της Φιλοσοφίας, είχα επεξεργαστεί τις απόψεις του Αντόνιο Γκράμσι για τον ρόλο της Ελευθερίας και της Πειθαρχίας στη μάθηση.


Ο Γκράμσι υποστηρίζει ότι η ελευθερία του ατόμου πρέπει να ακολουθεί την κατεύθυνση της προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο. Αυτή την κατεύθυνση, το άτομο φέρει μεγάλο βαθμό ευθύνης για να την κρατήσει σταθερή. «Η ελευθερία, κατά τον Γκράμσι, δεν είναι μια μεταφυσική αρχή, αλλά είναι ένας τρόπος συμπεριφοράς του ατόμου, ανάλογα με το βαθμό ευθύνης του, γι’αυτό και η έννοια της ελευθερίας δεν μπορεί να αποκολληθεί από την έννοια της ευθύνης»[1]. Έτσι, κριτήριο για την ελευθερία ενός ατόμου λαμβάνεται η κοινωνικότητα και όχι ο αυθορμητισμός ή η πρωτοτυπία.


Βέβαια ο Γκράμσι δεν αρνείται ολοκληρωτικά τον αγνό αυθορμητισμό γιατί είναι και αυτός μια αξία. Αλλά αρνείται τον αυθορμητισμό τον καθαρό, τον αχαλίνωτο, αυτόν που δεν έχει κάποιο προορισμό, δεν έχει μια συνειδητή κατεύθυνση, που δεν προσφέρει στην κοινωνικότητα. Ο αυθορμητισμός που υπάρχει μόνο για εντυπωσιασμό και πρωτοτυπία ισοδυναμεί με ακοινωνικότητα για τον Γκράμσι. «Οι φυλακές και τα τρελοκομεία είναι γεμάτα από ανθρώπους με πρωτοτυπία και ισχυρή προσωπικότητα». Επομένως ο αυθορμητισμός είναι απαραίτητο «εργαλείο» για την ελευθερία, αλλά ελεύθερος είναι μόνο αυτός που χρησιμοποιεί τον αυθορμητισμό και την πρωτοτυπία του προς όφελος της κοινωνίας: «... η αξία του αυθορμητισμού βρίσκεται στην «πειθαρχικοποίηση», σύμφωνα με την οποία το άτομο είναι πρωτότυπο και αυθόρμητο, μόνο όταν η ατομική δράση του δίνει τη μεγαλύτερη δυνατή αποτελεσματικότητα και ζωή στην κοινωνικότητα, γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα ήταν απλώς ένας «ηλίθιος», δηλαδή ένας άνθρωπος αποκλεισμένος από τη ζωή της κοινότητας»
[2].

Με την άποψη του Γκράμσι συμφωνεί κατά ένα μέρος και ο Δ.Δημητράκος , ο οποίος, σχολιάζοντας την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Τζεντίλε το 1923 στην Ιταλία, εύστοχα παρατηρεί ότι «η ελευθερία, σαν κοινωνικό και πολιτιστικό ιδεώδες, είναι σημείο τερματισμού και όχι αφετηρίας μιας ορθής εκπαιδευτικής πολιτικής»
[3]. Παρά το γεγονός ότι στον Δημητράκο παρατηρούμε διαφορετικό ορισμό της έννοιας της ελευθερίας από εκείνον του Γκράμσι, συμφωνούν και οι δύο σε ό,τι αφορά την αντίθεσή τους προς τον άκριτο αυθορμητισμό.
(Συνεχίζεται).



[1] F. LOMBARDI, «Οι παιδαγωγικές αντιλήψεις του Αντόνιο Γκράμσι», εκδ. «παρατηρητής», ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1986, κεφ. «Ο εξαναγκασμός στην εκπαίδευση», σελ. 70
[2] F. LOMBARDI, ό.π., σελ. 71
[3] Δ.Δημητράκος, «Παιδεία και Κοινωνική Αναμόρφωση», Αθήνα 1984, κεφ. «Καταναγκασμός και άρχουσα ιδεολογία στα εκπαιδευτικά ιδρύματα», σελ. 72

Δευτέρα, Μαΐου 05, 2008

Προτάσεις για έναν Δημόσιο Τομέα που θα βοηθάει τους πολίτες , με δημοσίους υπαλλήλους ευγενικούς και εξυπηρετητικούς.


Αυτό που πραγματικά λαχταράει ο ελληνικός λαός είναι η ουσιαστική και σοβαρή παρουσία του κράτους εκεί που το έχει ανάγκη. Ένα σύστημα μοντέρνας δημόσιας διοίκησης όπου δεν θα έχουν θέση ούτε παράπονα για την τεράστια γραφειοκρατία, ούτε για τη διαφθορά, ούτε για την απουσία του κράτους όταν το χρειαζόμαστε. Όπου η γραφειοκρατία θα υπάρχει μόνο για να υπηρετεί τους πολίτες.

Η δημιουργία των παραπάνω συνθηκών προϋποθέτει 3 θεμελιώδεις αλλαγές προς τις εξής κατευθύνσεις: τον Ανταγωνισμό, την Επιλογή και την Αυτονομία.

1) Ανταγωνισμός:
Οι Δημόσιες Υπηρεσίες θα πρέπει να ανταγωνίζονται η μια την άλλη καθώς και ιδιωτικές επιχειρήσεις (εξουσιοδοτημένες από το κράτος να παρέχουν ίδιες υπηρεσίες). Αυτό προϋποθέτει , από την πλευρά του πολίτη, το δικαίωμα επιλογής.
2) Επιλογή:
Ο πολίτης μέσω κουπονιών που θα λαμβάνει από το κράτος θα πληρώνει απευθείας στο κάθε κατάστημα/υποκατάστημα της Δημόσιας ή Ιδιωτικής επιχείρησης για τις υπηρεσίες που του προσφέρονται. Τα κουπόνια θα μετρούν τη χρήση της κάθε δημόσιας υπηρεσίας. Ο κάθε πολίτης θα μπορεί να εξυπηρετηθεί απο οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία επιθυμεί ανεξαρτήτως τόπου. Θα επιλέγει ελεύθερα γιατρούς του ΙΚΑ ή του Δημοσίου, Εφορίες, Πολεοδομίες, κλπ. Ακόμα και σχολεία για τα παιδιά του. Με τα κουπόνια που θα αντιπροσωπεύουν το κόστος της σχολικής χρονιάς θα επιλέγει πού θα τα διαθέσει. Σε ιδιωτικό η σε κάποιο δημόσιο σχολείο. Έτσι, θα επιβραβεύει τη δημόσια επιχείρηση ή θα την τιμωρεί στερώντας της λειτουργικά έξοδα (μισθούς και πάγια).

3) Αυτονομία:
Αυξημένη αυτονομία διοικητών/προϊσταμένων/διευθυντών οι οποίοι πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να δουλέψουν με τους συνεργάτες της προτίμησής τους. Ο επικεφαλής κάθε Δημόσιας Υπηρεσίας θα πρέπει να λειτουργεί ως μάνατζερ, δηλαδή να μπορεί να επιβραβεύει τους παραγωγικούς και ικανούς υπαλλήλους και να παγώνει τις απολαβές των μετρίων. Οι κακοί υπάλληλοι θα πρέπει να βρίσκουν κάτι άλλο να κάνουν στο οποίο θα τα καταφέρνουν καλύτερα.Επιπλέον, θα πρότεινα να νομιμοποιηθεί και η 2η απασχόληση των Δημοσίων Υπαλλήλων. Όποιος θέλει να εργάζεται περισσότερο θα πρέπει να είναι ελεύθερος να το κάνει.
Οι Διευθυντές θα προσλαμβάνονται με 6ετείς τουλάχιστον συμβάσεις (για να υπερβαίνουν την 4ετή θητεία μιας κυβέρνησης και να είναι πραγματικά ανεξάρτητοι) και κανέναν Διευθυντή δεν θα ενδιαφέρει η κομματική προτίμηση του καθενός υπαλλήλου παρά μόνο πώς θα βοηθήσει στην προσέλκυση περισσότερων πολιτών, άρα και εξαργυρώσιμων κουπονιών χρηματοδότησης.

Τα παραπάνω δεν μπορούν να επιτευχθούν με μόνιμα διορισμένους υπαλλήλους. H άρση της μονιμότητας των Δημοσίων Υπαλλήλων πρέπει να είναι ένας απ'τους πρωταρχικούς στόχους για να πετύχουμε έναν αποτελεσματικό δημόσιο τομέα. Όμως, παράλληλα θα πρέπει να βρεθούν τα εχέγγυα εκείνα ώστε ο Δημόσιος Υπάλληλος θα είναι πραγματικά ανεξάρτητος από το κυβερνητικό/ψηφοθηρικό παιχνίδι.Μια πρώτη πρόταση θα ήταν η κρίση του υπαλλήλου κάθε 6 ή 10 χρόνια (για τους ίδιους λόγους που η θητεία των Δ/ντών πρέπει να ξεπερνά τη θητεία μιας, ή και δύο, κυβερνήσεων), έτσι ώστε να υποχρεώνει τον υπάλληλο σε υπηρεσιακή κρίση τουλάχιστον 3-4 φορές στην καριέρα του.

Επίσης, δεν μπορούν να επιτευχθούν οι αλλαγές με τόσο μεγάλο αριθμό δημόσιων υπηρεσιών, Οργανισμών, ΝΠΔΔ, κτλ. Είναι απαραίτητος ο δραστικός περιορισμός τους. Π.χ., σε ένα πραγματικά αποκεντρωμένο σύστημα, οι Δήμοι θα μπορούσαν άριστα να καλύψουν τις υπηρεσίες τόσο της Εφορίας όσο και της Πολεοδομίας.

Ίσως όλα αυτά να ακούγονται αιρετικά για τους οπαδούς του «βολέματος» ή για κάποιους συμπολίτες μας επηρεασμένους από την προπαγάνδα των εχθρών της αξιοκρατίας. Όμως, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού βλέπει πλέον καθαρά τα προβλήματα και δεν μπορεί να περιμένει.

Πέμπτη, Μαΐου 01, 2008

Εργατική Πρωτομαγιά: Οι ιδανικές συνθήκες εργασίας και η ποιότητα του εργαζομένου στο επίκεντρο.

Εκτός από τις ιστορικές αναφορές για τη γιορτή της Εργατικής Πρωτομαγιάς, οι οποίες θα καλυφθούν από όλα τα μέσα αυτές τις μέρες, ίσως οι εργαζόμενοι ενδιαφέρονται να γνωρίσουν και μια άλλη διάσταση: Ποιες είναι οι επιχειρήσεις που κάνουν πράξη την εργασιακή ευτυχία, τις ιδανικές συνθήκες εργασίας.
To CNNmoney δημοσίευσε τη λίστα με τις καλύτερες εταιρείες για να εργαστεί κανείς. Όλες έχουν έναν κοινό παρονομαστή: Είναι αυτό που θα λέγαμε «καπιταλιστικές προς τα έξω, κομμουνιστικές προς τα μέσα».

Στη σύγχρονη εποχή, ειδικά στον τομέα των υπηρεσιών, ο εργαζόμενος δεν είναι εργατικά χέρια, αλλά μυαλό, γνώση, εμπειρία, διάνοια. Οι επιτυχημένες επιχειρήσεις είναι αυτές που επενδύουν και πιστεύουν στον εργαζόμενο, αυτές που κρατούν και ελκύουν τους καλύτερους εργαζόμενους και που τους εμπνέουν να δουλέψουν σκληρά και μυαλωμένα, καλύπτοντας ταυτόχρονα και τις δικές τους ανάγκες.
Επίσης, το «κομμουνιστική προς τα μέσα» θα μπρορούσε να σημαίνει ότι ο κάθε εργαζόμενος τυγχάνει το μέγιστο σεβασμό, ότι πληρώνεται καλύτερα από τις άλλες επιχειρήσεις και παίρνει μπόνους όταν είναι επιτυχημένος, ότι έχει την καλύτερη υγειονομική περίθαλψη και ασφάλιση (καλύτερη και από την κρατική!), ότι επιμορφώνεται αδιάκοπα με στόχο τη συνεχή εκμάθηση και την καινοτομία.

Η λίστα που εξέδωσε το CNNmoney είναι η ακόλουθη (πηγή: kathimerini.gr):

1. Valero Energy: Είναι το μεγαλύτερο διυλιστήριο πετρελαίου στη Βόρεια Αμερική και διαθέτει εταιρικό ελικόπτερο για τους εργαζόμενους για έκτακτα ιατρικά περιστατικά, ενώ καλύπτει το 100% των ασφαλιστικών εισφορών. Η εταιρεία έχει 17.488 υπαλλήλους και ο μέσος μισθός των εργαζομένων της ανέρχεται στα 97.730 δολάρια.

2. Goldman Sachs Group: Ήταν μια ταραγμένη χρονιά για τη Wall Street, αλλά η Goldman είχε ρεκόρ πωλήσεων και κερδών. Οι παροχές και τα επιδόματα προς τους εργαζομένους της αυξήθηκαν κατά 23% από το προηγούμενο έτος, στα 20,19 δισ. δολάρια. Ο επενδυτικός οίκος έχει 13.764 υπαλλήλους και o μέσος μισθός ανέρχεται στα 137.000 δολάρια.

3. Microsoft: Το λογισμικό μεγαθήριο προσφέρει 2.300 διαφορετικά μαθήματα, η διδασκαλία των οποίων κοστίζει το 3% του προϋπολογισμού. Έχει επεκτείνει την έκτασή της ώστε να συμπεριλαμβάνει 5,5 εκατομμύρια τετραγωνικά πόδια νέων γραφείων. Έχει 47.645 υπαλλήλους στην Αμερική.

4. FedEx: Η επιχείρηση ακολουθεί την φιλοσοφία του να μην απολύει αλλά και να προσφέρει επικουρική και συνταξιοδοτική ασφάλιση. Η FedEx έχει 228.211 υπάλληλους στην Αμερική και ο μέσος μισθός ανέρχεται στα 76.751 δολάρια.

5. Cisco Systems: Ο διευθύνων σύμβουλος, John Chambers, απέσπασε επαίνους για τον τρόπο με τον οποίο ασκεί την ηγεσία αλλά και για το νέο blog του, On My Mind, στο οποίο αναζητεί ιδέες που έχουν οι υπάλληλοι. Η Cisco έχει 32.160 υπαλλήλους με μέσο μισθό 132.000 δολάρια.


6. American Express :Το μεγάλο πλεονέκτημα του να εργάζεσαι στην American Express είναι η δυνατότητα μετακίνησης. Η AmEx είχε 6000 θέσεις εσωτερικής μετακίνησης το 2007, συμπεριλαμβανομένων πολλών στο εξωτερικό. Έχει 30.162 υπάλληλους με μέσο μισθό 55.620 δολάρια.


7. Publix Super Markets: Οι εργαζόμενοι της Publix Super Markets επισημαίνουν ότι η εταιρεία συμπαραστέκεται σε ζητήματα υγείας ή προσωπικά προβλήματα των υπάλληλων της. Χαρακτηριστικό είναι ότι περίπου 20.000 υπάλληλοι εργάστηκαν στην Publix για πάνω από δέκα χρόνια.

8. Google: Η εταιρεία συνεχίζει να κάνει τους μετόχους της εκατομμυριούχους καθώς η αξία της μετοχής έχει ξεπεράσει τα 700 δολάρια. Ο διαδικτυακός παγκόσμιος ηγέτης παραχωρεί μετοχές, ως ανταμοιβή, στο 99% των υπαλλήλων της.

9. Nike: Τέσσερις φορές το χρόνο, το προσωπικό της εταιρείας καλείται σε συνεδρίαση, ενώ αυτοί που έχουν ολοκληρώσει το δέκατο έτος καλούνται στο Decathletes Dinner. Η Nike έχει 14.570 υπαλλήλους και ο μέσος μισθός τους ανέρχεται στα 39.046 δολάρια.

10. AFLAC: Η ασφαλιστική εταιρεία παρέχει πλήρες ασφαλιστική κάλυψη στους εργαζομένους της αλλά και μερίδιο από τα κέρδη της μετοχής. Έχει 4.475 υπάλληλους με μισθό 58.487 δολάρια.


Και στην Ελλάδα ;

Με την ολοκλήρωση του διαγωνισμού Best Workplaces 2008, ανακοινώθηκαν, από το Great Place to Work Institute Hellas, οι 20 εταιρείες με το καλύτερο εργασιακό περιβάλλον στην Ελλάδα. Η αξιολόγηση των εταιρειών έγινε σε συνεργασία με το τμήμα εφαρμοσμένης έρευνας του ALBA Graduate Business School και αξιολόγηση η κάθε επιχείρησης βασίστηκε σε πέντε βασικές διαστάσεις: την αξιοπιστία, το σεβασμό, τη δικαιοσύνη, την υπερηφάνεια και τη συντροφικότητα.
Ορίστε η λίστα:

1 Piscines Ideales
2 Microsoft ΕΛΛΑΣ
3 Procter & Gamble Hellas
4 Genesis Pharma
5 Cadbury Hellas
6 Αιων (Ισθμός)
7 Kraft Foods Hellas
8 Exodus
9 Bristol- Myers Squibb
10 Praktiker Hellas
11 Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ)
12 Μέλλον Οικονομικές Υπηρεσίες
13 UCB
14 Tasty Foods
15 AIG GREECE
16 Aldemar HOTELS & SPA
17 Hewlett-Packard Hellas
18 Πειραιώς Direct Services
19 Eagles Palace HOTEL & SPA
20 Eλληνική Yφαντουργία.