Κυριακή, Μαΐου 20, 2018

Σχολική Ηγεσία και ελληνική πραγματικότητα.


(Άρθρο του Δ. Σταύρου, εκπαιδευτικού)

Στo ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, όπως και σε όλα τα συγκεντρωτικά συστήματα,  ο Σχολικός Διευθυντής  απασχολείται ως επί το πλείστον με γραφειοκρατικές/διεκπεραιωτικές διαδικασίες. Οι ρυθμοί επεξεργασίας των εισερχομένων και εξερχομένων εγγράφων, της τήρησης των υπηρεσιακών βιβλίων και του Πληροφοριακού Συστήματος (My School), είναι πραγματικά καταιγιστικοί. Επιπλέον, στα καθήκοντα του Διευθυντή περιλαμβάνονται ο Προγραμματισμός, η Οργάνωση, ο Έλεγχος, η Επικοινωνία και η Ηγεσία.

Πέμπτη, Μαΐου 17, 2018

Η ελληνική εκπαίδευση και το Νέο Δημόσιο Μάνατζμεντ


(Άρθρο του Δ. Σταύρου, εκπαιδευτικού, ΜΔΕ "Εκπαιδευτική Πολιτική και Διοίκηση της Εκπαίδευσης")

H διεθνής τάση που εμφανίστηκε στη Δημόσια Διοίκηση κατά τις τελευταίες δεκαετίες, υιοθετούσε τις αρχές της ελεύθερης αγοράς και την εφαρμογή ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων στην οργάνωση και τη λειτουργία του δημόσιου τομέα. Η νέα τάση έχει προσδιοριστεί εννοιολογικά με τον όρο  «Νέο Δημόσιο Μάνατζμεντ».  Το Νέο Δημόσιο Μάνατζμεντ χαρακτηρίζεται από τη φιλοσοφία της μεταρρύθμισης του δημόσιου τομέα προς την κατεύθυνση της αποκέντρωσης και της λειτουργίας με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, και για αυτό η μεταφορά των αρχών του στον χώρο της εκπαίδευσης έχει αποτελέσει αντικείμενο αντιπαραθέσεων και έντονων συζητήσεων. Αναλυτικότερα, τα κυριότερα χαρακτηριστικά του ΝΔΜ στην εκπαίδευση είναι η ενίσχυση της σχολικής αυτονομίας , η εισαγωγή ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων στη διοίκηση των δημόσιων σχολείων,  η τυποποίηση της αξιολόγησης , η ενθάρρυνση και  προώθηση του ανταγωνισμού μεταξύ των σχολείων , η ιδιωτικοποίηση των εκπαιδευτικών υπηρεσιών , η συμμετοχή των γονέων στη σχολική διοίκηση , η ενίσχυση της επαγγελματικής ανάπτυξης των εκπαιδευτικών , και η σύνδεση των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων με συγκριτικές μελέτες και τεστ υψηλών επιδόσεων.

Παρασκευή, Μαρτίου 30, 2018

Ο συγκεντρωτισμός βλάπτει σοβαρά την Παιδεία.


Για ιστορικούς και πολιτικούς λόγους, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα παραμένει έντονα συγκεντρωτικό δεδομένου ότι οι βασικές αρμοδιότητες για την εκπαιδευτική πολιτική και διοίκηση της εκπαίδευσης είναι όλες συγκεντρωμένες υπό την ευθύνη του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων. Κατά συνέπεια, είναι απολύτως ενθαρρυντικό το γεγονός ότι το ίδιο το ΥΠΠΕΘ στην πρόσφατη πρότασή του για τις νέες Δομές Υποστήριξης της Εκπαίδευσης, αναγνωρίζει ότι «το εκπαιδευτικό μας σύστημα, ως κεντρικά και σχολαστικά σχεδιαζόμενο έχει δημιουργήσει ένα ασφυκτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο καλούνται, όλες οι σχολικές μονάδες της χώρας να λειτουργήσουν ομοιογενώς, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις εκάστοτε ιδιαίτερες ανάγκες και συνθήκες.». (ΥΠΠΕΘ, 2017β:4). Το χειρότερο είναι, πάλι κατά το ΥΠΠΕΘ, ότι αυτός ο συγκεντρωτισμός δικαιολογεί την «αποστασιοποίηση των εκπαιδευτικών από το ίδιο το έργο τους από τη στιγμή που δεν αναγνωρίζουν μέσα σε αυτό τον εαυτό τους ως μέτοχο και συμμέτοχο του πλαισίου εντός του οποίου καλούνται να λειτουργήσουν. Τους μετατρέπει περισσότερο σε «αποξενωμένους εκτελεστές» και «εντολοδόχους» ενός έργου και όχι σε παραγωγούς και συντελεστές του.» (ΥΠΠΕΘ, 2017β:4).

Πέμπτη, Μαρτίου 15, 2018

Βιβλιοπαρουσίαση: Αθ. Γκότοβος, 1998, "Ρατσισμός: Κοινωνικές, Ψυχολογικές και Παιδαγωγικές όψεις μιας ιδεολογίας και μιας πρακτικής".



Ο Αθανάσιος Γκότοβος είναι καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Ασχολείται ερευνητικά και συγγραφικά με τις θεωρίες των εκπαιδευτικών οργανισμών, τη διδακτική της γλώσσας και της ιστορίας, τις θεωρίες αγωγής και κοινωνικοποίησης και τη διαπολιτισμική παιδαγωγική. Μεταξύ των πρόσφατων βιβλίων του περιλαμβάνονται το «Βιογραφικές προσεγγίσεις στη διδασκαλία της ιστορίας» (2013), το «Τσαμουριά» (2016), ενώ αρθρογραφεί συστηματικά στο διαδίκτυο.
    Το βιβλίο του Αθ. Γκότοβου “Ρατσισμός: Κοινωνικές, Ψυχολογικές και Παιδαγωγικές όψεις μιας ιδεολογίας και μιας πρακτικής”, γράφτηκε το 1998 και χωρίζεται σε πέντε κεφάλαια. Στο 1ο Κεφάλαιο του βιβλίου επιχειρούνται ορισμένες πρωταρχικές εννοιολογικές διευκρινίσεις. Ξεκινάει με την παραδοχή ότι η επικοινωνία και η δράση στις σύγχρονες κοινωνίες πραγματοποιείται ανάμεσα σε δύο φάσματα: Στο ένα άκρο βρίσκεται ο τύπος της επικοινωνιακής περίστασης όπου οι «άλλοι» γίνονται αντιληπτοί ως συγκεκριμένες βιολογικές υπάρξεις, ως άτομα. Στο άλλο άκρο βρίσκεται η κατηγοριακή αντίληψη του «άλλου», η οποία αποτελεί συστατικό στοιχείο κάθε αντιληπτικής προσπάθειας προκειμένου να ταξινομηθεί η πραγματικότητα και είναι σύμφυτη με τον ανθρώπινο νου.